نکاتی در خصوص پساتحریم!
سرمایهگذاری در ایران
| نیما پیروزیان
در فرض توافق طرفین مذاکرات برجام به رفع محدودیتهای اقتصادی، سوال این است که آیا شرایط پساتحریم ۲۰۲۱ مانند دوران برجام سال ۲۰۱۶-۲۰۱۸خواهد بود؟ پاسخ این پرسش روشن است : خیر!
در صورت توافق بین طرفهای عضو برجام، ما مجددا شاهد حضور افرادی تحت عنوان فعالین اقتصادی خارجی در کشور خواهیم بود؛
اما حتی جنس این حضور نیزمتفاوت از آنچه خواهد بود که در سالهای ۲۰۱۶-۲۰۱۸ به وقوع پیوست! چرا؟
هیچ فرد منصفی نمیتواند منکر تلاش تیمهای مذاکرات ایران در روند تدوین و اجرایی کردن برجام شود، اما این واقعیت را هم نمیشود نادیده گرفت که چیدمان تعهدات و تضمینات ذیل برجام، از نگاه حقوقی و بازار سرمایه هنوز متزلزل است. به عبارت دیگر خروج اعضا،
غیر از ایران، شاید هزینههای سیاسی برای آنها داشته باشد اما
هزینههای اقتصادی ملموسی ندارد . در نتیجه شاهد خروج آمریکا در سال ۲۰۱۸ بودیم که متاسفانه ضربه ای به اعتماد سرمایهگذاران واقعی زده است که جبران آن صرفا با بازگشت آمریکا به برجام، به راحتی امکانپذیر نیست.
لذا بر فرض بلند شدن دود سفید از وین، اگرچه شاهد حضور هیاتهای مختلف تجاری و انعقاد قراردادهای مختلف در ایران خواهیم بود، اما به نظر میرسد
نوع تعاملات پسابرجام ۲۰۲۱ با حضور فعالین اقتصادی کوچک، اغلب جنبه بازرگانی، خرید و فروش کالا و خدمات داشته باشد، و یا در نهایت متضمن سرمایه گذاریهای کوتاهمدت و زود بازده خواهد بود؛
و ما فعلا کمتر شاهد رشد سرمایه گذاری کلان در پروژه های زیر بنایی و بلند مدت در ایران خواهیم بود.
بدون تردید، اقتصاد هر کشوری تحت تاثیر مولفههای بسیار است و سیاستهای اقتصادی کشورهای بزرگ اعم از چین و آمریکا و روسیه و اروپایی، صرفا بر پایه منفعت محوری محض است. بر همین اساس است که بسیاری از اندیشمندان معتقدند که اگر در سال ۲۰۱۶ به جای شرکتهای صرفا اروپایی و آسیایی، چند شرکت بزرگ آمریکایی،
با رعایت تمام جوانب، در ایران اقدام به سرمایه گذاری می کردند، به دلیل قدرت چانه زنی بخش خصوصی در آن کشورها، امکان خروج آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸ و تحمیل صدها میلیارد دلار خسارت به اقتصادی ایران بسیار پایین تر میبود.
✅ @karkhone