❞..در حوالی سال ۱۹۵۱، نشستی از اهالی بخش خصوصی برگزار شد. خواسته‌ی آنها این بود که دولت واردات موتور سیکلت را تنبیه و صادراتش را تشویق کند. من در آن نشست حضور نیافتم. عمیقاً از این راه حل ساده که دست به دامن دولت شویم تا واردات را تنبیه و صادرات را تشویق کند بیزار بودم. هرچه که باشد، مشکل رقابت‌پذیری صنعت ما مسئله‌ای بود که باید با 'توسعه‌ی فناوری' برطرفش می‌کردیم. اگر کالاهای ژاپنی واقعاً باکیفیت باشند، دیگر کسی سراغ کالاهای وارداتی نمی‌رود. اینطور صادرات هم افزایش می‌یابد، بدون آنکه از دولت درخواستی کنیم. از آن زمان سرلوحه‌ی کارم این شد که 'کالای باکیفیت مرز نمی‌شناسد'. تنها با بهبود فناوری‌ست که می‌توانیم کارآترین موتورهای جهان را بسازیم، صادرات را افزایش دهیم و واردات را از میدان به در کنیم..❝

(سویچیرو هوندا، بنیانگذار Honda)


پشتیبانی‌های سیاستی بخش عمومی تنها در صورتی به نتیجه می‌رسند که اهالی بخش خصوصی خلق و خویی نظیر سویچیرو هوندا داشته باشند: انسان‌هایی برخوردار از روحیه‌ی «نوآفرینی»؛ بدین معنا که راه حل رقابت‌پذیری را در ارتقای قابلیت‌های فناورانه (توسعه‌ی فناوری) جستجو می‌کنند. و انسان‌هایی با روحیه‌ی «ریسک‌پذیری»؛ بدین معنا که منتظر حمایت دولت نمی‌نشینند تا بازار امن و تضمین‌شده‌ای برایشان فراهم شود. تنها چنین نوآفرینان ریسک‌پذیری هستند که می‌توانند «رانت اقتصادی» (حمایت‌های دولتی) را تبدیل به «ثروت اقتصادی» (کالاهای ارزشمند) کنند.

سویچیرو هوندا، دانش‌آموخته‌ی مهندسی مکانیک و فلزکاری از دانشکده‌ی ملّی هاماماتسو، معمولاً به موتور سیکلت‌های معروفش شناخته می‌شود، اما او یک خودروساز مطرح هم بود. زمانی وزارت MITI (صنعت و تجارت) در تلاش بود خودروسازهای متعدد ژاپنی را در هم ادغام کند تا در رقابت جهانی دوام بیاورند. این سیاست باعث می‌شد بنگاه جدیدی نتواند وارد صنعت خودروی کشور شود. هوندا بلافاصله بعد از آگاهی از هدف می‌تی، وارد خودروسازی می‌شود. سیاست ادغام‌سازی ناکام ماند، اما هوندا به یک خودروساز برتر جهانی تبدیل شد. اگر گمان کنیم که حمایت از 'هر' فرد یا بنگاهی می‌تواند به توسعه‌ی اقتصادی بیانجامد به خطا رفته‌ایم. در غیاب انسان‌های نوآفرین و ریسک‌پذیر در بخش خصوصی (که یک منبع کمیاب و ارزشمند تولیدی در اقتصادند)، هوشمندانه‌ترین سیاست‌های توسعه‌محور نیز ناکام می‌مانند.

ناشر: CollectiveAction

✅ @karkhone