ساده یا مرکب

بعضی از آدم ها مثل جمله ی ساده اند. فعل آنها هم مثل خودشان ساده است.با یک نقطه ، پایان می گیرند.سوالی یا تعجبی نیستند.فعل های مضارع شان با ماضی فرقی نمی کند. ساختمان ضمیرشان چنان تمیز است که می توان دید دردل های آنها چه می گذرد. نهاد پاکشان همیشه معلوم است. صفات شان هم هیچ وقت مبهم نیست .درگفت و گو با دیگران ،حرف های اضافه نمی زنند و گاهی شنیدن حرف های بی ربط یا با ربط بعیدنیست. این آدم ها بر خودشان لازم می دانند که به دنبال افعال متعدی نروند.با توجه به صفاتی که در هر کدامشان وجود دارد،قضاوت ما درباره ی آنها مثبت است. آدم های دیگری هم هستند که بدون شک مثل جمله ی مرکب اند. حتی فعل هایشان هم همیشه مرکب است و سادگی را نمی پذیرند. از نوع سوالی و تعجبی اند. به قدری مغرور و ازخود راضی اند که همه ی افعالشان آمرانه و نقش دستوری شان در زندگی چشمگیر است. یعنی در همه ی زمان ها با فعل امر کار می کنند یا روشن تر بگویم ،تنها همین فعل است که در همه ی زمان هایشان استمرار دارد. نهاد این گروه از آدم ها کاملا مجهول است و هر قدر هم که درآنها کنجکاوی کنی، ماهیت شان برای تو معلوم نمی شود.اینها همیشه در قیدهای مختص خودشان اسیرند.مصدر تمامی حروف اضافه ی آنها به ضمیر ناپاک و پلیدشان بر می گردد و از پایه و اساس ، فاقد ذات تمیزند.افعال نامناسب شان از نهاد آنها مشتق می شود.این گروه اساسا جامدالفکرند و بعیداست که لیاقت خود را درصفات عالی جست و جو کنند.چون پیرو نقش های بدلی اند نه اصلی. ساختمان نهادشان طوری ست که تجزیه طلبی را بر وحدت و یکپارچگی ترجیح می دهند. از این رو چگونه فعل مجهول آنها می تواند به معلوم تبدیل شود ،درحالی که ظلم و تعدی آنها همواره بر مصدر و مسند قدرت نشسته ، ضمایر تمیز را در قید و بند می گیرد.

محسن اعلا
نور - مازندران

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment