چه هنگامی‌ست، این هنگامه
هنگامی که جمشید شاه بر تخت می‌نشیند،
هنگامی که درختان شکوه می‌دهند،
هنگامی که دشتان سرسبز می‌شوند،
هنگامی که شقایق می‌روید،
هنگامی که مرغان چکامه سرایی می‌کنند،
این هنگام، هنگامه نوزایی‌ست،
هنگام شکفتن است،
هنگام روییدن است،
هنگام بودن و شدن است،
این هنگام، هنگامه دگرگونی‌ست،
هنگام به اوج رسیدن است،
هنگام ورود به تاریخ ١٤٠٢ هجری خورشیدی است،
هنگام ورود به سال ۲۵۸۲ شاهنشاهی‌ست،
هنگام ورود به سال ۳۷۶۱ زرتشتی‌ست،
هنگام ورود به سال ۷۰۴۵ میترایی‌ست،
هنگامی‌ست که امید ملت تبدیل به آتشی می‌شود که حرارتش بر یخبندان و سرمای این چند دهه که دیو ملکوس پدید آورده بود، پیروز می‌شود.
هنگامه آب شدن یخهای بند و ستم و جاری شدن رودهای رهایی و آزادی‌ست.
این هنگام، هنگامه #انقلاب_نوروز است.

به جمشید بر گوهر افشاندند
مرآن روز را،روز نو خواندند

سر سال نو هرمز فرودین
برآسوده از رنج تن،دل ز کین

بزرگان به شادی بیاراستند
می و جام و رامشگران خواستند

چنین جشن فرخ از آن روزگار
به ما ماند از آن خسروان یادگار
@flith