✳️ #گذری_و_نظری
✅ جولان كرونا اگر اينترنت نبود
فرض كنيم كه سر و كله كرونا در سه دهه يا حتي دو دهه پيش پيدا ميشد، ما چه ميتوانستيم انجام دهيم؟ بخش بزرگي از بانكها و پولهاي اسكناس تبديل به محلی برای توزيع ويروس ميشدند. بخش بزرگي از پرداختها و دريافتهایی که اکنون اينترنتي هستند باید بصورت مراجعه حضوری میبودند. تمامي فعاليتهاي اينترنتي كنوني مثل آموزش، امتحان دادن و نشستها يا حتي ويزيت، و خريد بايد به صورت حضوري انجام ميشد. امكان حذف اين موارد در ميانمدت هم وجود نداشت.
نتيجه اين وضعيت از پيش معلوم بود. ويروس چون سيلي بنيانكن عمل ميكرد. روشن است كه اينترنت و فضاي مجازي نقش بسيار مهمي در قدرت ما براي استفاده از شيوههايي دارد كه ميتواند جانشين ارتباط و حضور جسمي و نزديك به هم باشند.
گمان ميكنم كه يكي از مولفهها و عوامل موثر بر قدرت كشورها و موفقيت سياستهاي ضد كرونايي آنها، امكانات اينترنتي آنان است. امكانات و اثرگذاری اينترنتي شامل حجم و سرعت اينترنت به علاوه برنامههای کاربردی (اپليكيشن) و زيرساختهاي نرمافزاری (پلتفرم) و نيز كاربران کاربلد و ساختار حکومتی پاسخگو و مورد اعتماد است. همچنين ارتباط میان پايگاههاي اطلاعاتي رسمي كشور ميتواند شرايط را براي استفاده موثرتر از اينترنت فراهم كند. همه اینها امکانی است برای مقابله موثرتر با کرونا.
از اين رو انتظار ميرفت كه سياست كلي كشور بر توسعه خدمات اينترنتي استوار گردد. البته به لحاظ كلي سخن گفتن از دولت الكترونيك از سوی مقامات کشوری به دفعات ديده ميشود ولي با سرعت موجود اينترنت و كُندي پيشرفت كارها، نتيجه همين ميشود كه در دفاتر خدمات الكترونيك و دفاتر پستي و همراه اول يا... شاهد تراكم شديد جمعيت باشيم و اين محلها تبديل به يكي از مراكز مهم اشاعه و انتقال ويروس کرونا شوند.
👈 پرسش اين است كه چرا و برخلاف بديهيات زندگي، كوششي در خور براي ارتقاي جايگاه اينترنت ايران به عمل نميآيد؟
هم اكنون رتبه ايران در دولت الكترونيك در مقايسه با برخي از كشورهاي همسايه بسيار پايينتر است. البته در چند سال اخير در اين شاخص بهبودي رخ داده ولي علت اصلي آن عقبماندگيهاي بیش از اندازه قبلي است که تا حدی جبران شده است.
جالب اينكه در میان شاخصهای دولت الکترونیک، امتياز بخش خدمات آنلاين در شاخص توسعه دولت الكترونيك خيلي پايينتر است و اين بخش است كه ميتواند به عنوان عاملي براي مهار كرونا عمل كند. هنوز نتوانستهايم وبسايتهاي ملي و منطقهاي براي ارايه خدمات گوناگون اجتماعي، بهداشتي و درماني و آموزشي و اداری فراهم كنيم. بيشترين خدمات در اين زمينه خدمات پولي و مالي است. همچنين در سرعت اينترنت، رتبه بسيار پاييني داريم. بويژه سرعت اينترنت ثابت خيلي كم است. مسأله فقط رتبه ايران نيست، بلكه سرعت اينترنت در كشورهاي موفق در مبارزه با کرونا، چندين برابر ما است. ولي از همه بدتر قيمت اينترنت در ايران است كه اگر چه در ميانه قيمتهاي جهاني است ولي با توجه به سطح درآمدي ما، براي مردم گران محسوب ميشود. در مجموع به نظر ميرسد كه يك نوع مقاومت اعلام نشدهاي در برابر توسعه اينترنت در كشور وجود دارد. علل اين مقاومت شناخته شده است، ولي آينده بدون اينترنت قابل تصور نيست و نوعي بازگشت به گذشته خواهد بود كه همه چيز گرانتر از وضع فعلي است و سطح رفاه مردم به شدت كاهش خواهد يافت.
واقعيت اين است كه اگر قصد مبارزه با كرونا داريم، و اگر ميخواهيم آينده روشن باشد، بايد به اينترنت و كليه لوازم آن از جمله آزادي بيان و اطلاعات و شفافیت و پاسخگویی تن دهيم. البته از روي عقل و علاقه
تلخیص شده از شهرآرا۲۵تیر۹۹
https://t.me/ExecutiveManagement