🌀ما به مهمان‌نوازی شهره بودیم؛ نه این‌چنین محتاج یک لقمه نان شدن!
سیستان و بلوچستان در آتش بی‌توجهی‌ها
🔻بلوچ‌ها به سفره‌های گشوده معروفند. مردمانی که اگر حتی یک‌بار هم همراهشان بشوی، حتما متوجه مهمان‌نوازی آنها، فارغ از آشنا و غریبه بودن مهمان، می‌شوی. مهمان بلوچ مهمان است و جایش روی چشم؛ هر که می‌خواهد باشد. سفره‌های بسیاری از بلوچ‌ها اما این روزها به لطف بی‌برنامگی‌ها و کوتاهی مسئولین امر، به اندازه‌ی قلب‌های وسیعشان گسترده و رنگین نیست.
🔻در میان برخی روستاها که بروی در سفره‌هایشان تنها نان می‌بینی و اگر باز هم بیشتر در میان روستاها بگردی مردمانی را می‌بینی که در سایه‌ی کپرها و چادرهایشان روزهایی را بدون حتی همان نانِ شب سر می‌کنند.
به خاطره‌ای که از یکی از دواطلبان جمعیت امام علی، که چندی پیش برایم نقل کرد، فکر می‌کنم. می‌گفت چند سال پیش که عاشقانه، کیسه‌ی کوچه‌گردی بر دوش داشته و در میان این روستاها کیسه‌های آذوقه‌ی امانت مردم را به روستاییان می‌رسانده، مادری را دیده که با دیدن این داوطلب به او گفته: «خدا را شکر که شما با کیسه‌هایتان امشب رسیدید. دیروز که نان تمام شد نمی‌دانستم امروز به فرزندانم چه بدهم! به فکر این بودم که از این علف‌های صحرا برای بچه‌هایم خوراکی درست کنم که خدا شما را رساند.»
🔻هر بار که این خاطره به ذهنم می‌آید داغ می‌شوم و می‌سوزم. احساس می‌کنم بی‌غیرت‌ترین آدم روی زمینم؛ تا امشب که قصه‌ی حدیثه، دختر ۸ ساله‌ی بلوچم، را شنیدم. رابط محلی می‌گفت حدیثه در تنهایی روستای کوچکشان و در میان همه‌ی نداشتن‌هایش، بیماری گلوتِن دارد؛ یعنی نوعی حساسیت که خوردن برخی غذاها برایش ممنوع است؛ از جمله «نان».
🔻نان نخوردن شاید برای قشری از جامعه یک انتخاب غذایی باشد. عده‌ای نان نمی‌خورند و به جایش پروتئین مصرف می‌کنند یا شاید گرسنگی نخوردن نان را با قطعات بزرگ‌تر گوشت و مرغ جایگزین می‌کنند؛ اما در یک روستای کوچک در منطقه‌ای محروم، «نان» یعنی همه چیز؛ یعنی مرز بین سیری و گرسنگی.
🔻رابطمان می‌گفت: «گاهی چند روزی نان مخصوص به حدیثه نمی‌رسد و آن موقع است که گریه‌های حدیثه تمامی ندارد و مدام از گرسنگی گریه می‌کند.»
حدیثه گریه می‌کند و صدای گریه‌هایش حدیث می‌شود بر گوش‌های کر شده‌ی ما؛ حدیث نامردمی‌های این روزها، حدیث فراموشی‌ها، حدیث ندیدن‌ها، حدیث نشنیدن‌ها، حتی اگر به صدای بلند این دردها را فریاد بزنیم!
🆔 @imamalisociety
سیستان و بلوچستان در آتش بی‌توجهی‌ها
🔻بلوچ‌ها به سفره‌های گشوده معروفند. مردمانی که اگر حتی یک‌بار هم همراهشان بشوی، حتما متوجه مهمان‌نوازی آنها، فارغ از آشنا و غریبه بودن مهمان، می‌شوی. مهمان بلوچ مهمان است و جایش روی چشم؛ هر که می‌خواهد باشد. سفره‌های بسیاری از بلوچ‌ها اما این روزها به لطف بی‌برنامگی‌ها و کوتاهی مسئولین امر، به اندازه‌ی قلب‌های وسیعشان گسترده و رنگین نیست.
🔻در میان برخی روستاها که بروی در سفره‌هایشان تنها نان می‌بینی و اگر باز هم بیشتر در میان روستاها بگردی مردمانی را می‌بینی که در سایه‌ی کپرها و چادرهایشان روزهایی را بدون حتی همان نانِ شب سر می‌کنند.
به خاطره‌ای که از یکی از دواطلبان جمعیت امام علی، که چندی پیش برایم نقل کرد، فکر می‌کنم. می‌گفت چند سال پیش که عاشقانه، کیسه‌ی کوچه‌گردی بر دوش داشته و در میان این روستاها کیسه‌های آذوقه‌ی امانت مردم را به روستاییان می‌رسانده، مادری را دیده که با دیدن این داوطلب به او گفته: «خدا را شکر که شما با کیسه‌هایتان امشب رسیدید. دیروز که نان تمام شد نمی‌دانستم امروز به فرزندانم چه بدهم! به فکر این بودم که از این علف‌های صحرا برای بچه‌هایم خوراکی درست کنم که خدا شما را رساند.»
🔻هر بار که این خاطره به ذهنم می‌آید داغ می‌شوم و می‌سوزم. احساس می‌کنم بی‌غیرت‌ترین آدم روی زمینم؛ تا امشب که قصه‌ی حدیثه، دختر ۸ ساله‌ی بلوچم، را شنیدم. رابط محلی می‌گفت حدیثه در تنهایی روستای کوچکشان و در میان همه‌ی نداشتن‌هایش، بیماری گلوتِن دارد؛ یعنی نوعی حساسیت که خوردن برخی غذاها برایش ممنوع است؛ از جمله «نان».
🔻نان نخوردن شاید برای قشری از جامعه یک انتخاب غذایی باشد. عده‌ای نان نمی‌خورند و به جایش پروتئین مصرف می‌کنند یا شاید گرسنگی نخوردن نان را با قطعات بزرگ‌تر گوشت و مرغ جایگزین می‌کنند؛ اما در یک روستای کوچک در منطقه‌ای محروم، «نان» یعنی همه چیز؛ یعنی مرز بین سیری و گرسنگی.
🔻رابطمان می‌گفت: «گاهی چند روزی نان مخصوص به حدیثه نمی‌رسد و آن موقع است که گریه‌های حدیثه تمامی ندارد و مدام از گرسنگی گریه می‌کند.»
حدیثه گریه می‌کند و صدای گریه‌هایش حدیث می‌شود بر گوش‌های کر شده‌ی ما؛ حدیث نامردمی‌های این روزها، حدیث فراموشی‌ها، حدیث ندیدن‌ها، حدیث نشنیدن‌ها، حتی اگر به صدای بلند این دردها را فریاد بزنیم!
🆔 @imamalisociety
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment