⁠⁣من اینجا هستم، مرا بشنو،مرا ببین

🔹⁣ما فقط چیزهایی را می‌بینیم که مغزمان می‌گوید نه چیزهایی که چشم‌مان می‌بیند. مثل سفرهایی که برای برداشتن تکه لباس یا چیزی به سراغ چمدانتان رفته‌اید با اینکه مطمئنید آن را برداشته‌اید اما بعد از سفر متوجه می‌شوید هرگز آن‌را داخل چمدان نگذاشته بودید. این مغز است که می‌گوید چشم دیده اما هرگز به چشم ندیده‌ایم.

🔹بی‌آنکه بدانیم، گاهی چیزهایی را می‌شنویم که از قبل شنیده‌ایم. حرف‌زدن آدم‌ها برایمان حکم لب‌زدن پیدا می‌کند. برهمین اساس آدم‌ها، پدیده‌ها و اتفاقات را آنطور می‌شنویم و قضاوت می‌کنیم که خودمان می‌شنویم نه آنکه او می‌گوید. برداشت شخصی ما می‌شود شنیدنی که وجود خارجی ندارد یا تفسیر ماست؛ دیدن و شنیدن‌هایی که ناب نیستند.

🔹وقتی به اکوسیستم استارتاپی ایران نگاه می‌کنید چه می‌بینید؟ یا چه می‌شنوید؟ آنچه در نگاه اول می‌بینیم، نمایی بسته مثل گرفتن یک روان‌نویس «یوروپن» روبه‌روی چشمانمان است. کمی که عقب‌تر بیاییم، چند روان‌نویس دیگر هم می‌بینیم؛ روان‌نویس‌هایی زیبا که جلب توجه می‌کنند. این می‌شود سکانس اول و آخر برای بسیاری از ما؛ اکوسیستمی بدون نمای لانگ‌شات.

متن کامل سرمقاله اکبر هاشمی را در شنبه مگ بخوانید:
⁣https://shanbemag.com/?p=28390