🔵افتتاح چم‌شیر با لبخندهای آقای سلاجقه
حسین آخانی استاد دانشگاه
امروز ابراهیم رئیسی روبان سد چم شیر را قیچی کرد، درست ۱۲ سال بعد از افتتاح سد گتوند توسط محمود احمدی نژاد. آنچه در بین عکسهای این مراسم از همه تلختر است، لبخندهای مردی است که امروز باید جز اشک در چشمانش چیزی نمی دیدی، جز خشم در چشمانش نمی دیدی، ولی او لبخند می زند، لبخندی که شوری اش به همان اندازه برای ما تلخ است که شوری آب مخزن چم شیر برای سرزمین ما.
افتتاح سد چم شیر با همه واقعیت هایی که پشت آن بود نشان داد که امید به حفظ سرزمین در ایران هر روز کم رنگ تر می شود. نه تنها نمک این سد بر سفره مردمان و طبیعت این سرزمین خواهد ریخت که گرد و خاکش به ریه ها و چشمانمان خواهد رفت.
سد چم شیر نه تنها رودخانه زهره را کشت، نه تنها حداقل ۱۴۰ محوطه باستانی را برای همیشه نابود کرد که صدها گونه گیاهی را دفن کرد که اتفاقا همین چند هفته اخیر یک گونه جدید آن را ما کشف کردیم.
افتتاح سد چم‌شیر نشان داد که بازیگران اقتصاد در ایران گردنشان خیلی کلفت است، آنها به هیچ جناحی تعلق ندارند، آنها سودشان را می برند و فرقی ندارد ساخت سد نمکی در مسیر تنها رودخانه باقیمانده ایران باشد، ساخت جاده اتوبان برای تفریح بچه پول دارهای بالا شهر تهران باشد و یا پتروشیمی باشد که دودش از آن مردم و سودش به ابر بدهکاران بانکی کشور می رسد.
چم شیر را اصولگرایان در زمان احمدی نژاد مجوزش را صادر کردند، ولی شبه اصلاح طلبان در زمان روحانی آن را ساختند و حال اصولگرایان هم افتتاحش می کنند. این بازی مسخره ای است که در همه پروژه ها دیده می شود. با ترکه تلخ اصولگران دهان منتقدان را می بندند ولی با لبخند و حمایت اصلاح طلبان آن را می سازند، این پُزش را می دهد و آن سودش! چه بر سر مملکت می آید برایشان ذره ای اهمیت ندارد. اینها همان آدمهایی هستند که سیمان سد کجکی افغانستان را دادند تا آب بر سرزمین سیستان بسته شود.
من آنچه می توانستم در این سه سال انجام دادم تا واقعیت سد چم شیر را به مردم بگویم؛ در این زمینه موفق بودم. تاریخ در آینده گواه خواهد بود که ما تا آخرین روزها تلاش کردیم تا رودخانه زهره را اعدام نکنند. بلاخره عمر این سد هم مانند همه سازهای دست ساز بشری تمام خواهد شد و ننگش خواهد ماند برای آنانی که به سر زمینشان بد کردند. علی سلاجقه، فاطمه واعظ جوادی، معصومه ابتکار، عیسی کلانتری، رضا اردکانیان، حبیب الله بیطرف و علی رضا مهرابیان باید به تاریخ پاسخ بدهند که رودخانه های کشور را خشکاندند و شاهرگ های حیاتی یک سرزمین را بریدند.
حسین آخانی استاد دانشگاه
امروز ابراهیم رئیسی روبان سد چم شیر را قیچی کرد، درست ۱۲ سال بعد از افتتاح سد گتوند توسط محمود احمدی نژاد. آنچه در بین عکسهای این مراسم از همه تلختر است، لبخندهای مردی است که امروز باید جز اشک در چشمانش چیزی نمی دیدی، جز خشم در چشمانش نمی دیدی، ولی او لبخند می زند، لبخندی که شوری اش به همان اندازه برای ما تلخ است که شوری آب مخزن چم شیر برای سرزمین ما.
افتتاح سد چم شیر با همه واقعیت هایی که پشت آن بود نشان داد که امید به حفظ سرزمین در ایران هر روز کم رنگ تر می شود. نه تنها نمک این سد بر سفره مردمان و طبیعت این سرزمین خواهد ریخت که گرد و خاکش به ریه ها و چشمانمان خواهد رفت.
سد چم شیر نه تنها رودخانه زهره را کشت، نه تنها حداقل ۱۴۰ محوطه باستانی را برای همیشه نابود کرد که صدها گونه گیاهی را دفن کرد که اتفاقا همین چند هفته اخیر یک گونه جدید آن را ما کشف کردیم.
افتتاح سد چم‌شیر نشان داد که بازیگران اقتصاد در ایران گردنشان خیلی کلفت است، آنها به هیچ جناحی تعلق ندارند، آنها سودشان را می برند و فرقی ندارد ساخت سد نمکی در مسیر تنها رودخانه باقیمانده ایران باشد، ساخت جاده اتوبان برای تفریح بچه پول دارهای بالا شهر تهران باشد و یا پتروشیمی باشد که دودش از آن مردم و سودش به ابر بدهکاران بانکی کشور می رسد.
چم شیر را اصولگرایان در زمان احمدی نژاد مجوزش را صادر کردند، ولی شبه اصلاح طلبان در زمان روحانی آن را ساختند و حال اصولگرایان هم افتتاحش می کنند. این بازی مسخره ای است که در همه پروژه ها دیده می شود. با ترکه تلخ اصولگران دهان منتقدان را می بندند ولی با لبخند و حمایت اصلاح طلبان آن را می سازند، این پُزش را می دهد و آن سودش! چه بر سر مملکت می آید برایشان ذره ای اهمیت ندارد. اینها همان آدمهایی هستند که سیمان سد کجکی افغانستان را دادند تا آب بر سرزمین سیستان بسته شود.
من آنچه می توانستم در این سه سال انجام دادم تا واقعیت سد چم شیر را به مردم بگویم؛ در این زمینه موفق بودم. تاریخ در آینده گواه خواهد بود که ما تا آخرین روزها تلاش کردیم تا رودخانه زهره را اعدام نکنند. بلاخره عمر این سد هم مانند همه سازهای دست ساز بشری تمام خواهد شد و ننگش خواهد ماند برای آنانی که به سر زمینشان بد کردند. علی سلاجقه، فاطمه واعظ جوادی، معصومه ابتکار، عیسی کلانتری، رضا اردکانیان، حبیب الله بیطرف و علی رضا مهرابیان باید به تاریخ پاسخ بدهند که رودخانه های کشور را خشکاندند و شاهرگ های حیاتی یک سرزمین را بریدند.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment