با توجه به رژیمهای ایدئولوژیک و رهبران دیکتاتور صفت بلامنازع که در طول تاریخ دیده شده
جمهوری اسلامی خطرناک نبود
بلکه این جامعه ما بود که فرصت رشد و قدرت گرفتن رو به این رژیم داد
یعنی جامعه ما مستعد همچنین رژیمی بود
ما نمیتونیم بگیم که از اول هم با زور امد بلکه اول به خواست مردم که اکثرین جاهل و بی سوادی بیش نبودن به روی کار اومد
هر حزبی هم از درون مخالفت کرد با مخالفت عموم مردم روبرو شد که رهبرش خمینی بود
حالا هم کم و بیش طرفدارهای خودش رو داره بعضی دانسته بعصی ندانسته در جریات فکری این رژیم هستن فقط بعصی از اونها عمامه ندارن
تشخیص راست از دروغ کمی سخت شده
امروز مخالفین رژیم هم هستند که از خود رژیم خطرناکتر میتونن باشن
رفتن این رژیم حتمیه
اما بعد چه میخاهیم
و چه میکنیم
خیلی مهم و اساسیه
این شرط اول یک مخالف رو تشکیل میده
خیلی از مردم امروز از جمهوری اسلامی دل خوشی ندارن
ولی اعتقادات بنیادی شیعی گری دارن
خیلی ها مخالف رژیم هستن ولی معتقد به ساختاری بر مبنای فدرالیسم هستند
بعضی ها پادشاهی
و هزاران جور دیگه
خوب اگر از خطر حرف بزنیم اینها همه اگر امروز خطرناک نباشه
در اینده خطر ناک خواهد بود
ما باید بدونیم که امثال خامنه ای و خمینی الوات کوچه و خیابانی بودن که با سلاح مذهب بر سر و کول این مردم ساده انگار سوار شدن
هنوز هم با یک فتوا حلال رو حرام و حرام رو حلال میکن
ما با مردم چه باید بکنیم
با فرهنگ درون جامعه چه باید بکنیم
رزیم چیزی نیست
به هر حال رفتنیه
هر ظالمی محکوم به زواله