⭕️ چگونه «برجام» بهانه‌ای شد برای استعمار نو در ایران
📌برجام مرده و به‌جای کوشش برای احیای آن بایستی در فکر به خاک سپردن آن باشيم
♦️در آخرین هفته‌های سال گذشته، حجت الاسلام والمسلمین حسن روحانی، رئیس جمهوری اسلامی، وعده داد که تا پایان سال «همه تحریم‌ها» علیه ایران برداشته خواهد شد. چند هفته بعد، این وعده به شکل تخفیف گرفته‌ای تکرار شد: «تحریم‌ها تا پایان دوره ریاست جمهوری آقای روحانی لغو خواهد گردید.» دیروز، اما، آقای روحانی تخفیف بزرگ‌تری عرضه کرد: در صورتی که آمریکا اراده جدی برای رفع تحریم‌ها نشان دهد، او در احیای «برجام» لحظه‌ای درنگ نخواهد کرد.
به عبارت دیگر، جمهوری اسلامی که نرمش قهرمانانه خود را با تاکید بر ضرورت لغو فوری همه تحریم‌ها آغاز کرده بود، اکنون به یک «نشان دادن اراده جدی» از سوی آمریکایی‌ها راضی خواهد شد. به قول شاعر: از تو به یک اشاره، از ما به سر دویدن!
این موضع‌گیری‌های تذبذب‌آمیز حجت‌الاسلام یا نشانه بی‌اطلاعی او از قواعد دنیای سیاست است و یا از این بدتر نمونه‌ای دیگر از آمادگی او برای امساک در بیان حقایق.
از کدام حقایق سخن می‌‌گوییم؟ نخست، اکنون برای همه روشن است که «برجام» تمهیدی بود برای تحمیل سلطه قدرت‌های بزرگ برایران یا به عبارت دیگر، نسخه سیاسی تنپوش تنگ که در بیمارستان‌های روانی برای کنترل دیوانگان خطرناک به کار می‌رود.
برجام، در تاریخ دیپلماسی بی‌سابقه است. این نخستین بار است که یک کشور عضو سازمان ملل متحد، یعنی یک شخصیت حقوقی محرز، معامله‌ای انجام می‌دهد با یک گروه غیر رسمی، یعنی همان گروه ۱+۵ معروف که به هیچ روی یک شخصیت حقوقی به شمار نمی‌آید. این گروه ۱+۵ از کجا آمده است؟ از سوی کدام مرجع قانونی ماموریت دارد؟ در مقابل کدام دادگاه و در چارچوب کدام قانون مسئول و پاسخگو است؟ چطور ممکن است یک دولت به یک گروه غیررسمی اجازه دهد که کنترل بخش‌های مهمی از اقتصاد، صنایع، علوم و پدافند را غضب کنند و حتی در چگونه و کجا خرج کردن درآمد کشور نظر بدهند؟ از این بدتر، برجام آقای روحانی، دیکته شده از سوی آقای باراک اوباما بندهایی دارد که ایران را برای ۱۰، ۱۵، ۲۵ سال و گاه حتی برای ابد به اطاعت از ۱+۵ ملزم می‌کند. به عبارت دیگر این برجام لعنتی می‌تواند حتی پس از انحلال جمهوری اسلامی و استقرار یک نظام مردمی جدید در ایران، ما را در زنجیرهای استعمار نو حفظ کند.
آقای روحانی مخالفت میهن‌پرستان ایرانی با برجام را نوعی تایید تحریم‌ها می‌داند، اما در اینجا نیز حجت‌الاسلام سُرنا را از سر گشادش می‌نوازد. واقعیت این است که جمهوری اسلامی با اتخاذ سیاست‌های ماجراجویانه، رجزخوانی‌های کودکانه و عملکرد ویرانگرانه در بسیار زمینه‌ها، ایران را که روزی بی دشمن بود تبدیل کرده است به پردشمن‌ترین دولت جهان. بیش از ۱۵۰۰ تحریم که از سوی سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپا و ایالات متحده علیه جمهوری اسلامی وضع شده است، کفاره آن ماجراجویی‌ها، رجزخوانی‌ها و ویرانگری‌ها است.
حتی کشورهایی که از تحریم رسمی ایران خودداری کرده‌اند، در عمل، با جمهوری اسلامی مانند یک جذامی، یک پاریا، رفتار می‌کنند. با پذیرفتن برجام، آقای روحانی و گروه او به همه کشورها امکان می‌دهند که ایران را به بهانه عدم رعایت تعهداتش، در عمل تحریم کنند.
ادامه مطلب...
🖌دیدگاهی از امیر طاهری
📌برجام مرده و به‌جای کوشش برای احیای آن بایستی در فکر به خاک سپردن آن باشيم
♦️در آخرین هفته‌های سال گذشته، حجت الاسلام والمسلمین حسن روحانی، رئیس جمهوری اسلامی، وعده داد که تا پایان سال «همه تحریم‌ها» علیه ایران برداشته خواهد شد. چند هفته بعد، این وعده به شکل تخفیف گرفته‌ای تکرار شد: «تحریم‌ها تا پایان دوره ریاست جمهوری آقای روحانی لغو خواهد گردید.» دیروز، اما، آقای روحانی تخفیف بزرگ‌تری عرضه کرد: در صورتی که آمریکا اراده جدی برای رفع تحریم‌ها نشان دهد، او در احیای «برجام» لحظه‌ای درنگ نخواهد کرد.
به عبارت دیگر، جمهوری اسلامی که نرمش قهرمانانه خود را با تاکید بر ضرورت لغو فوری همه تحریم‌ها آغاز کرده بود، اکنون به یک «نشان دادن اراده جدی» از سوی آمریکایی‌ها راضی خواهد شد. به قول شاعر: از تو به یک اشاره، از ما به سر دویدن!
این موضع‌گیری‌های تذبذب‌آمیز حجت‌الاسلام یا نشانه بی‌اطلاعی او از قواعد دنیای سیاست است و یا از این بدتر نمونه‌ای دیگر از آمادگی او برای امساک در بیان حقایق.
از کدام حقایق سخن می‌‌گوییم؟ نخست، اکنون برای همه روشن است که «برجام» تمهیدی بود برای تحمیل سلطه قدرت‌های بزرگ برایران یا به عبارت دیگر، نسخه سیاسی تنپوش تنگ که در بیمارستان‌های روانی برای کنترل دیوانگان خطرناک به کار می‌رود.
برجام، در تاریخ دیپلماسی بی‌سابقه است. این نخستین بار است که یک کشور عضو سازمان ملل متحد، یعنی یک شخصیت حقوقی محرز، معامله‌ای انجام می‌دهد با یک گروه غیر رسمی، یعنی همان گروه ۱+۵ معروف که به هیچ روی یک شخصیت حقوقی به شمار نمی‌آید. این گروه ۱+۵ از کجا آمده است؟ از سوی کدام مرجع قانونی ماموریت دارد؟ در مقابل کدام دادگاه و در چارچوب کدام قانون مسئول و پاسخگو است؟ چطور ممکن است یک دولت به یک گروه غیررسمی اجازه دهد که کنترل بخش‌های مهمی از اقتصاد، صنایع، علوم و پدافند را غضب کنند و حتی در چگونه و کجا خرج کردن درآمد کشور نظر بدهند؟ از این بدتر، برجام آقای روحانی، دیکته شده از سوی آقای باراک اوباما بندهایی دارد که ایران را برای ۱۰، ۱۵، ۲۵ سال و گاه حتی برای ابد به اطاعت از ۱+۵ ملزم می‌کند. به عبارت دیگر این برجام لعنتی می‌تواند حتی پس از انحلال جمهوری اسلامی و استقرار یک نظام مردمی جدید در ایران، ما را در زنجیرهای استعمار نو حفظ کند.
آقای روحانی مخالفت میهن‌پرستان ایرانی با برجام را نوعی تایید تحریم‌ها می‌داند، اما در اینجا نیز حجت‌الاسلام سُرنا را از سر گشادش می‌نوازد. واقعیت این است که جمهوری اسلامی با اتخاذ سیاست‌های ماجراجویانه، رجزخوانی‌های کودکانه و عملکرد ویرانگرانه در بسیار زمینه‌ها، ایران را که روزی بی دشمن بود تبدیل کرده است به پردشمن‌ترین دولت جهان. بیش از ۱۵۰۰ تحریم که از سوی سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپا و ایالات متحده علیه جمهوری اسلامی وضع شده است، کفاره آن ماجراجویی‌ها، رجزخوانی‌ها و ویرانگری‌ها است.
حتی کشورهایی که از تحریم رسمی ایران خودداری کرده‌اند، در عمل، با جمهوری اسلامی مانند یک جذامی، یک پاریا، رفتار می‌کنند. با پذیرفتن برجام، آقای روحانی و گروه او به همه کشورها امکان می‌دهند که ایران را به بهانه عدم رعایت تعهداتش، در عمل تحریم کنند.
ادامه مطلب...
🖌دیدگاهی از امیر طاهری
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment