بن بست های پی در پی ج. اسلامی
ششم دی ماه ۱۳۹۶ ویدا موحد بالای تابلوی مخابرات چهارراه وصال ایستاد، نگاهش به سمت خیابان حجاب بود؛ سرش را بالا گرفت و بدون این که حرفی بزند، روسری‌اش را به چوب زد. پنجاه روز بعد در ۲۶ بهمن ۱۳۹۶ نرگس حسینی روی همان تابلو رفت و روسری‌اش را روی چوب زد. یکی دو روز شهر پر از دختران خیابان انقلاب شد. اینجا بود که دستگاه تبلیغات جمهوری اسلامی کار افتاد و مثل همیشه کاری تقلیدی بیرون داد.
زنی با چادر مشکی و مردی با پیراهن مشکی، پرچمی مشکی در دست گرفتند و روی سطل زباله‌ای رفتند تا نقطه مقابل دختران خیابان انقلاب را بازسازی کنند. دستگاه عریض و طویل تبلیغات جمهوری اسلامی تمام توانش فکری و عملی‌اش این بود که برود روی سطل آشغال بایستد و خودش را مضحکه کند. و معلوم کند که جای اینها در سطل زباله است.
دستگاه تبلیغات رژیم ویدا موحد را می‌دید، نرگس حسینی را می‌دید، اعظم جنگروی را می‌دید که روی بلندی رفته‌اند و چیزی را به چوب زده‌اند اما درکی از هنر اعتراض نداشت و نمی‌فهمید ایده‌ای که چهل سال است در تمام رسانه‌های رسمی، در کوی و برزن، در مدرسه‌ها، محیط‌های کار، دیوارنوشته‌ها و همه جا جز ذهن عاشقان رهایی تکرار و تکرار و تکرار می‌شود، نیازی به ایستادن بر بلندی ندارد.
ما که مدام سرکوب می‌شدیم، بودن‌مان انکار می‌شد، اجازه حرف زدن، نفس کشیدن و بودن نداشتیم، نیاز داشتیم بر بلندی بایستیم تا دیده شویم. همان روزها نوشتم باید همه ما روی این تابلو بایستیم؛ سکویی که ما را به فردا، به رهایی پرتاب می‌کند. رفتن کسانی که می‌خواستند همچنان در دیروز و بردگی بمانند بر بلندی بیشتر مضحکه بود و نشانه‌ای از هراس از دست دادن هژمونی گفتمانی.
اگر آن موقع به نتیجه رسیدید، این بار هم با کپی‌کاری‌های ناشیانه و مقلدانه به نتیجه می‌رسید. بی دلیل نیست که بیدل می‌گوید:
طبع دون از ره تقلید به نیکان نرسد و در همان اسفل سافلین خود باقی می‌ماند.
#زن_زندگی_آزادی
✍ مسعود سلطانی
@designmanufacturing
ششم دی ماه ۱۳۹۶ ویدا موحد بالای تابلوی مخابرات چهارراه وصال ایستاد، نگاهش به سمت خیابان حجاب بود؛ سرش را بالا گرفت و بدون این که حرفی بزند، روسری‌اش را به چوب زد. پنجاه روز بعد در ۲۶ بهمن ۱۳۹۶ نرگس حسینی روی همان تابلو رفت و روسری‌اش را روی چوب زد. یکی دو روز شهر پر از دختران خیابان انقلاب شد. اینجا بود که دستگاه تبلیغات جمهوری اسلامی کار افتاد و مثل همیشه کاری تقلیدی بیرون داد.
زنی با چادر مشکی و مردی با پیراهن مشکی، پرچمی مشکی در دست گرفتند و روی سطل زباله‌ای رفتند تا نقطه مقابل دختران خیابان انقلاب را بازسازی کنند. دستگاه عریض و طویل تبلیغات جمهوری اسلامی تمام توانش فکری و عملی‌اش این بود که برود روی سطل آشغال بایستد و خودش را مضحکه کند. و معلوم کند که جای اینها در سطل زباله است.
دستگاه تبلیغات رژیم ویدا موحد را می‌دید، نرگس حسینی را می‌دید، اعظم جنگروی را می‌دید که روی بلندی رفته‌اند و چیزی را به چوب زده‌اند اما درکی از هنر اعتراض نداشت و نمی‌فهمید ایده‌ای که چهل سال است در تمام رسانه‌های رسمی، در کوی و برزن، در مدرسه‌ها، محیط‌های کار، دیوارنوشته‌ها و همه جا جز ذهن عاشقان رهایی تکرار و تکرار و تکرار می‌شود، نیازی به ایستادن بر بلندی ندارد.
ما که مدام سرکوب می‌شدیم، بودن‌مان انکار می‌شد، اجازه حرف زدن، نفس کشیدن و بودن نداشتیم، نیاز داشتیم بر بلندی بایستیم تا دیده شویم. همان روزها نوشتم باید همه ما روی این تابلو بایستیم؛ سکویی که ما را به فردا، به رهایی پرتاب می‌کند. رفتن کسانی که می‌خواستند همچنان در دیروز و بردگی بمانند بر بلندی بیشتر مضحکه بود و نشانه‌ای از هراس از دست دادن هژمونی گفتمانی.
اگر آن موقع به نتیجه رسیدید، این بار هم با کپی‌کاری‌های ناشیانه و مقلدانه به نتیجه می‌رسید. بی دلیل نیست که بیدل می‌گوید:
طبع دون از ره تقلید به نیکان نرسد و در همان اسفل سافلین خود باقی می‌ماند.
#زن_زندگی_آزادی
✍ مسعود سلطانی
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment