به زوال‌گراییِ تنیده در جامعهٔ ایران پرداخته نمی‌شود. آفتی که جامعهٔ ایران را از درون می‌تکاند، تهی می‌کند و به فرسایش راضی می‌گرداند. امیدی که اگر بمیرد، چون گسیختن ریسمانِ آویزان در چاه، ما را و ایران ما را در ابدیتِ تاریکی دفن خواهد کرد.

‏خواهم کوشید که از آن بیشتر بنویسم.

عجیب زاده