بخشی از سخنان ریچارد داوکینز، زیست شناس معروف، در قسمت پایانی کتاب جهانی از عدم اثر لاورنس کراوس
ما طبیعتا باید فکر کنیم اگر کیهان شناسانی در 2 تریلیون سال بعد از میلاد وجود داشته باشند، دید آنها نسبت به جهان فراتر از ما خواهد بود. اما یکی از عجیب ترین چیزهایی که من با خواندن این کتاب فهمیدم این است که اینگونه نخواهد بود. کمی بیشتر یا کمتر از چند میلیون سال، دوره ای که ما در آن زندگی می کنیم بهترین دوره برای کیهان شناس بودن است. دو تریلیون سال بعد جهان آنقدر منبسط خواهد شد که تمام کهکشان ها بجز کهکشانی که کیهان شناسان در آن زندگی می کنند هر کدام که می خواهد باشد، در پشت افق انیشتینی به طور کامل محو خواهند شد که نه تنها دیده نخواهند شد، بلکه حتی رد پایی غیر مستقیم نیز از خود به جای نخواهند گذاشت. انگار هرگز وجود نداشته اند.
هر اثری از انفجار بزرگ احتمالا از بین خواهد رفت و غیر قابل بازگشت خواهد بود. کیهان شناسان آینده، دستشان از گذشته قطع خواهد شد و از دید آنها ما هرگز نبودهایم.
🆔 @abarnoakhtar