یه استادی داشتیم تو دانشگاه که با گروه هفت هشت نفره‌ی ما خیلی رابطه‌ی خوبی داشت.
سال آخر دانشگاه یه روز زنگ زد به تک تکمون و وسط زمستونی دعوتمون کرد ویلای ساحلیش.
ماهم ازخدا خواسته بقچه‌مونو بستیم با دوتا پراید راه افتادیم سمت ویلاش.
خودش انقدر سنش زیاد بود که نمی‌تونست پذیرایی کنه.ریش و قیچی رو سپرده بود دست ما و عشقش این بود عصرها بشینه واسمون نیم ساعتی شاهنامه خوانی کنه.
ما هم که کله پر از باد و شور؛ می‌نشستیم پای صندلیش تا اون نیم ساعت تموم بشه و بعد تا خرتناق(خرتلاق) مست کنیم و بریم دنبال گشت و گذار لب ساحل و رقص و آواز تو سرما ...
اون لحظات درست وقت تاریک شدن هوا اون رو صندلیش تو تراس یه پتو میچید دورش و با لبخند ساعتها زل می‌زد به ما.
روز آخر بعد خوندن شاهنامه بهمون گفت این آخرین ترمیه که در دانشگاه تدریس می‌کنه وبعد بازنشسته میشه ومیخواد همینجا بمونه.
ازش پرسیدیم سختش نیست تنها تو اون خونه به اون بزرگی با این سن و سال؟
گفت من نصف عمرم رو تو دورانی زندگی کردم که دانشگاه واقعا دانشگاه بود نه این چیزی که الان میبینیم. بقیه شو موندم چون دلم نیومد جوونای مردم اون چیزی که من یاد گرفتم رو ندونن و نبینن. حالا ولی دیگه نمیتونم این همه گند و کثافت رو تحمل کنم. شما رو دعوت کردم تا آخرین خاطره ام از دانشگاه همین شور و شوق و حال خوبی باشه که ازتون تو این چند روز دیدم.
اون روزها یادمه هنوز خیلی از ما به اصلاحات اعتقاد داشتیم. یکی گفت ولی استاد اوضاع داره بهتر میشه.
خندید گفت جوون جمهوری اسلامی مثل ویترینی میمونه که جنسهای پشتش همیشه سیاه و خاکسترین. اصلاحات تو جمهوری اسلامی مثل رنگ کردن چهارچوب ویترینه. جنس همون جنسه. سیاه و خاکستری. ازین ویترین رنگی چیزی جز همون جنس اول بیرون نمیاد.
شماها اما سیاه نشین.
یکسال بعد از فارغ التحصیلی ما استادمون مرد. یکی دوماه قبل از مرگش یک ایمیل مشترک برای ما فرستاد. توش برامون یه عکس از اون روزهای کنار ساحل فرستاده بود و نوشته بود:
یادتون باشه پر شالتون رنگ سیاهی نگیره.
سالها بعد از مرگ استاد بارها اون ویترین رو رنگ کردند. یکروز سبز. یکروز قرمز یک روز بنفش. ولی هیچی جز سیاهی ازش بیرون نیومد.
این روزها خیلی یاد استادمون میفتم. روزهایی که فقط به فکر این هستم که این ویترین باید بشکنه قبل از اینکه دوباره اصلاحطلبها با یک قوطی رنگ دیگه بیان سروقت چهارچوبش.
مراقب باشید... پر شالتون رنگ سیاهی ..
@PN_KFP
سال آخر دانشگاه یه روز زنگ زد به تک تکمون و وسط زمستونی دعوتمون کرد ویلای ساحلیش.
ماهم ازخدا خواسته بقچه‌مونو بستیم با دوتا پراید راه افتادیم سمت ویلاش.
خودش انقدر سنش زیاد بود که نمی‌تونست پذیرایی کنه.ریش و قیچی رو سپرده بود دست ما و عشقش این بود عصرها بشینه واسمون نیم ساعتی شاهنامه خوانی کنه.
ما هم که کله پر از باد و شور؛ می‌نشستیم پای صندلیش تا اون نیم ساعت تموم بشه و بعد تا خرتناق(خرتلاق) مست کنیم و بریم دنبال گشت و گذار لب ساحل و رقص و آواز تو سرما ...
اون لحظات درست وقت تاریک شدن هوا اون رو صندلیش تو تراس یه پتو میچید دورش و با لبخند ساعتها زل می‌زد به ما.
روز آخر بعد خوندن شاهنامه بهمون گفت این آخرین ترمیه که در دانشگاه تدریس می‌کنه وبعد بازنشسته میشه ومیخواد همینجا بمونه.
ازش پرسیدیم سختش نیست تنها تو اون خونه به اون بزرگی با این سن و سال؟
گفت من نصف عمرم رو تو دورانی زندگی کردم که دانشگاه واقعا دانشگاه بود نه این چیزی که الان میبینیم. بقیه شو موندم چون دلم نیومد جوونای مردم اون چیزی که من یاد گرفتم رو ندونن و نبینن. حالا ولی دیگه نمیتونم این همه گند و کثافت رو تحمل کنم. شما رو دعوت کردم تا آخرین خاطره ام از دانشگاه همین شور و شوق و حال خوبی باشه که ازتون تو این چند روز دیدم.
اون روزها یادمه هنوز خیلی از ما به اصلاحات اعتقاد داشتیم. یکی گفت ولی استاد اوضاع داره بهتر میشه.
خندید گفت جوون جمهوری اسلامی مثل ویترینی میمونه که جنسهای پشتش همیشه سیاه و خاکسترین. اصلاحات تو جمهوری اسلامی مثل رنگ کردن چهارچوب ویترینه. جنس همون جنسه. سیاه و خاکستری. ازین ویترین رنگی چیزی جز همون جنس اول بیرون نمیاد.
شماها اما سیاه نشین.
یکسال بعد از فارغ التحصیلی ما استادمون مرد. یکی دوماه قبل از مرگش یک ایمیل مشترک برای ما فرستاد. توش برامون یه عکس از اون روزهای کنار ساحل فرستاده بود و نوشته بود:
یادتون باشه پر شالتون رنگ سیاهی نگیره.
سالها بعد از مرگ استاد بارها اون ویترین رو رنگ کردند. یکروز سبز. یکروز قرمز یک روز بنفش. ولی هیچی جز سیاهی ازش بیرون نیومد.
این روزها خیلی یاد استادمون میفتم. روزهایی که فقط به فکر این هستم که این ویترین باید بشکنه قبل از اینکه دوباره اصلاحطلبها با یک قوطی رنگ دیگه بیان سروقت چهارچوبش.
مراقب باشید... پر شالتون رنگ سیاهی ..
@PN_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment