▪️ اهتمامی ناتمام در پی معنای متخصص بودن
🖋 امیرعباس علی‌یاری| دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران
گمان نمی‌کنم ذکر خاطره‌ای در ابتدا خاطر کسی را مکدر کند: «همراه با دوست بسیار عزیزی به مسافرت رفته بودم. جایی که در آن چند روز سکونت داشتیم ویلایی بود متعلق به پدربزرگ دوستم. در اثنای سفر در ویلا کولر گازی نصب کردند که قاعدتا با تایید و هزینه‌ی پدربزرگ دوستم صورت گرفته بود. با این حال دوست من شاکی بود. شکایتش در مکالمه‌ای که با پدربزرگش داشت این بود که چرا پیش از خرید کولر گازی با او به عنوان یک متخصص که درس معماری خوانده مشورت نشده است.»
این برای من یک جرقه بود و در آن روز تا حدودی فکرم را مشغول کرد؛ این که حق با چه کسی است؟ مالک یا متخصص. این گذشت و من بارها و بارها در شرایط مختلف و وضعیت‌های گوناگون، جدال بین کسانی که ادعای تخصص می‌کنند با کسانی که تخصصی ندارند و می‌خواهند اقدامی انجام دهند را دیدم. این بود که آرام آرام این مسئله برایم پررنگ‌تر شد که اساسا چگونه می‌توان تشخیص داد که شخصی متخصص چیزی است. آغاز ماجرا بحثی بود در معماری اما قاعدتاً مناقشه در سطحی بسیار گسترده‌تر بود. البته من نتوانستم خودم را متقاعد کنم که آن چه به آن می‌اندیشم نقطه‌ی پایانی است برای این مناقشه اما همچنان سخت تردید دارم که در ایران این مناقشه‌ی کلیدی آن طور که باید جدی گرفته شده باشد و بدتر این که احتمال می‌دهم در نهایت نیز جدی گرفته نشود. آن چه هست این است که مدعیانی، ادعاهایی را طرح می‌کنند و هیچکس ککش هم نمی‌گزد که آن زمان که از متخصص صحبت می‌کنیم دقیقا از چه چیزی صحبت می‌کنیم؟ با این حال از آن‌جا که از بدِحادثه در دوره‌ی آزادی بیان زندگی می‌کنیم و بدتر از همه انسان‌ها توانایی اندیشیدن دارند؛ شخصی مثل من پیدا می‌شود که بخواهد کمی ساز ناکوک بزند و در ادعای اهل تخصص چون و چرا کند.
⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/aaa3-12-25
https://koubeh.com/aaa3-12-25
@Koubeh
🖋 امیرعباس علی‌یاری| دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران
گمان نمی‌کنم ذکر خاطره‌ای در ابتدا خاطر کسی را مکدر کند: «همراه با دوست بسیار عزیزی به مسافرت رفته بودم. جایی که در آن چند روز سکونت داشتیم ویلایی بود متعلق به پدربزرگ دوستم. در اثنای سفر در ویلا کولر گازی نصب کردند که قاعدتا با تایید و هزینه‌ی پدربزرگ دوستم صورت گرفته بود. با این حال دوست من شاکی بود. شکایتش در مکالمه‌ای که با پدربزرگش داشت این بود که چرا پیش از خرید کولر گازی با او به عنوان یک متخصص که درس معماری خوانده مشورت نشده است.»
این برای من یک جرقه بود و در آن روز تا حدودی فکرم را مشغول کرد؛ این که حق با چه کسی است؟ مالک یا متخصص. این گذشت و من بارها و بارها در شرایط مختلف و وضعیت‌های گوناگون، جدال بین کسانی که ادعای تخصص می‌کنند با کسانی که تخصصی ندارند و می‌خواهند اقدامی انجام دهند را دیدم. این بود که آرام آرام این مسئله برایم پررنگ‌تر شد که اساسا چگونه می‌توان تشخیص داد که شخصی متخصص چیزی است. آغاز ماجرا بحثی بود در معماری اما قاعدتاً مناقشه در سطحی بسیار گسترده‌تر بود. البته من نتوانستم خودم را متقاعد کنم که آن چه به آن می‌اندیشم نقطه‌ی پایانی است برای این مناقشه اما همچنان سخت تردید دارم که در ایران این مناقشه‌ی کلیدی آن طور که باید جدی گرفته شده باشد و بدتر این که احتمال می‌دهم در نهایت نیز جدی گرفته نشود. آن چه هست این است که مدعیانی، ادعاهایی را طرح می‌کنند و هیچکس ککش هم نمی‌گزد که آن زمان که از متخصص صحبت می‌کنیم دقیقا از چه چیزی صحبت می‌کنیم؟ با این حال از آن‌جا که از بدِحادثه در دوره‌ی آزادی بیان زندگی می‌کنیم و بدتر از همه انسان‌ها توانایی اندیشیدن دارند؛ شخصی مثل من پیدا می‌شود که بخواهد کمی ساز ناکوک بزند و در ادعای اهل تخصص چون و چرا کند.
⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/aaa3-12-25
https://koubeh.com/aaa3-12-25
@Koubeh
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment