قسمت دوم
به عبارت دیگر فرهنگ و سنت از نظر منطقی ، روانشناسی و زمانی بین غریزه و عقل قرار می گیرند. شکل گیری فرهنگها از روی وحی و الهام یا از روی نا آگاهی و یا به دلیل فهم و درک عقلایی نبوده بلکه صرفا" بر اساس تجربه بود که افراد کارهایی انجام می دادند بدون اینکه بدانند چرا انجام می دهند یا بدون اینکه یک فکر و مغز متفکری این رفتارها را طراحی کرده باشد. تکامل فرهنگی مسیر کاملا متفاوتی از تکامل بیولوژیکی دارد. تکامل فرهنگی در نتیجه تغییر در عادات ، اطلاعات و آموزه هایی است که شخص از افرادی غیر از والدین فیزیکی خود دریافت می کند و تحت تاثیر قوانینی قرار دارد که روابط افراد را شکل می دهد که ارثی نیستند. تکامل فرهنگی خیلی سریع تر از تکامل بیولوژیکی صورت می گیرد. وراثت ژنتیکی ممکن است ظرفیت یادگیری را تعیین کند اما خود چشمه جوشان فکر و خرد نیست. هر آنچه از طریق ژن منتقل نمی شود عارضه بیولوژیکی نیست. این مفهوم که تکامل تدریجی فرهنگی از نظر زمانی نسبت به تکامل بیولوژیکی و غریزی متاخر است نشان می دهد که این یک مرحله باروری است که به مرحله کامل تری می انجامد که در آن عقل شکل می گیرد. به عبارت دیگر عقل بشر در فرایند تکاملی شکل می گیرد و بشر را به مراحل بعدی هدایت می نماید. لذا این فکر انسان نبود که تمدن ها را ساخته یا تکامل آن را هدایت کرده بلکه فکر و تمدن هر دو در یک فرایند تکاملی با هم. توسعه یافتند
. بشر به مرور اصول پیچیده ای را آموخت که به او کمک کرد تا بر محیط اطراف تسلط یابد. چیزی را که ما فکر می نامیم چیزی نیست که بشر با آن زائیده شده باشد. یا چیزی نیست که مغز انسان آن را تولید کرده باشد. مغز انسان تجهیزاتی برای یادگیری ارائه می کند. این تجهیزات ژنتیک (مانند اندازه معین مغز و ساختار آن ظرفیت یادگیری او را تعیین می کنند. انسان در فرایند تکاملی خود از خانواده و جامعه یاد می گیرد. از این نظر فکر انسان کمتر شامل دانش آزمودنی در باره دنیاست. کمتر توان تبیین محیط اطراف را دارد اما بیشتر ظرفیت محدود سازی و کنترل غریزه را نمایندگی می کند. ظرفیتی که نمی توان آن را از نظر عقل فردی مورد آزمون قرار داد زیرا تاثیر آن در جامعه معلوم است و از طریق رفتار گروهی و جامعه نمایان می گردد. از آنجاییکه فکر تحت تاثیر روابط اجتماعی تکامل می یابد شرایط زندگی و رفاه بشر را تعیین می کند. اما علیرغم این تفاوت ها ، تمام تحولات فرهنگی و بیولوژیکی فرایند انطباق و سازگاری مداوم با حوادث و عارضه های پیش بینی نشده اند. نهادهای جامعه بشری اگرچه محصول طراحی شده و یک فکر خردمندانه نبوده اند اما شکل گیری آنها هدفمند بوده است. نهاد هایی مانند پول، قانون، زبان و رفتارهای اخلاقی همگی ابزار های مهم و سودمندی بودند که نتیجه عمل انسان ها اما نه طرح انسانی خاصی بودند و پذیرش آنها و پیروی از آنها به نفع همگان بود و به مرور پالایش و تکامل یافته و با فکر و خرد انسانی ش کل استاندارد پیدا کرده اند. واقعیت آن است که رفتارهای انسان ها همواره بر اساس عقل و منطق و دانش کامل نیست بلکه تحت تاثیر عواطف احساسات و غرایض و اطلاعات ناکامل قرار دارد . در بیشتر مواقع تصمیماتی می گیرد که بر خلاف قوانین اقتصادی یا غیر عقلایی است و حتی ممکن است به ضرر خود او تمام شود. بنابر این تعریف روش شناسی فرد گرایی نئوکلاسیک ها عاری از ابهام نیست. در اقتصاد و کلاسیک سیستم اقتصادی حاصل جمع افراد مستقل است و این افراد ایزوله واحد های اساسی تحقیقات نئوکلاسیک هستند. آنها موجودات مستقل از جامعه و فرهنگ و سنتها هستند که نسبت به تغییر قیمت به صورت عقلایی ، قابل پیش بینی و منفعلانه واکنش نشان می دهند. اما ویژگی خاص این افراد (سلیقه ها، ذائقه ها و انتظارات) تا حد زیادی داده شده ، معین و ثابت اند. و چگونگی شکل گیری این ویژگی ها نادیده گرفته می شود. عارضه های پیچیده اجتماعی به صورت حاصل جمع دستاورد تحلیل های بهینه یابی فردی دیده می شود. در حقیقت افراد به صورت ایزوله و اتمی دیده می شوند و هیچ عارضه اجتماعی را بر حسب افراد به تنهایی ارائه نمی کنند. میزس تعریف فرد گرایی نئو کلاسیک ها را جعلی می داند و "آدم اقتصادی؟" آنها را "افسانه" می نامد. او بر این نکته تاکید می کند که اقتصاد با انسان های معمولی سر و کار دارد. به عبارت دیگر تعریفی که در مورد آن اجماع وجود دارد مفهوم "فرد نهادگراست که آگاسی معرفی کرده است. در اینجا تاکید بر فردی است که تصمیم می گیرد انتخاب می کند بر جامعه اثر می گذارد و از فرهنگ و آداب و رسوم پیروی می کند و از آنها تاثیر می پذیرد.
از کتاب خطاهای علم اقتصاد
محمد قلی یوسفی
@austrianschool