بیگمان، مهم‌ترین تفاوت انسان نوین با انسان سنتی، دیدگاه او نسبت به انسان در رابطه با محیطش است. در جامعه سنتی، انسان محیط طبیعی و اجتماعیش را به عنوان یک واقعیت طبیعی می‌پذیرد. هر چیزی که هست، همچنان که بوده است خواهد بود و باید باشد، زیرا خداوند چنین خواسته است. هر کوششی در جهت دگرگونی سامان ازلی و دگرگونی‌ناپذیر جهان و جامعه، نه تنها کفرآمیز بلکه امکان ناپذیر است. دگرگونی در جامعه سنتی غایب و تصورناپذیر است، زیرا که انسان‌ها نمیتوانند تصور کنند وجود آن را در سر بپرورانند و نوین شدگی زمانی آغاز می‌گیرد که انسان‌ها در خودشان احساس توانایی کنند و این اندیشه را در سر بپرورانند که می‌توانند طبیعت و جامعه را درک کنند و سپس به این نتیجه رسند که می‌توانند طبیعت و جامعه را برای دستیابی به مقاصدشان تحت نظارت گیرند. از همه مهم‌تر، نوسازی به معنای طرد نفوذ بازدارنده‌های خارجی بر انسان‌ها و آزادسازی پرومته‌وار انسان از قید نظارت خدایان، بخت و سرنوشت است.


#سموئل_هانتینگتون

@flith