وابی-سابی، اصطلاح درخشانی در فرهنگ ژاپن
در فرهنگ ژاپن اصطلاح درخشانی هست به نام وابی-سابی. یعنی آن زیبایی که از نقص آمده. مثل پرتوی که از شکاف دیوار به درون میآید. در فرهنگ ما هم انار ترکخورده زیباتر است، و همینطور کوزهی نیمشکسته. فرش کهنه، بهای بیشتر دارد. شیارها و ترکهای آشفتهی چوب قشنگتر هستند. زخم دارکوب و لانهی سار در شکافی، تنهی درخت را زندهتر میکنند. چال گونه هم نقصی عضلانی، اما زیباست. پوست آدم هم رفتهرفته چروک برمیدارد و هر چروک، هر افتادگی و موی سفید، داستان آدم است. طاقِ قدیمی اگر زیباست، بخاطر کاشیهای شکسته و مفقودش است و هنرش، قرنها آسیب و ایستادن است. گفتن ندارد، اما دل شکسته هم زیباتر است و او هم گفته بود که نزد قلبهای شکسته است.
کمالطلبی آدم را مریض میکند، عقب نگه میدارد و ترسو میکند. مگر چی کامل است؟ و به قول آن دوست، جونور کامل کیه؟ هیچچیز پاینده نیست و تا ابد با ما نیست و هیچکس مانا نیست. بیهیچ یکنواختی، تقارن و صیقل. وابیسابی علیه کمالخواهی است. نقص، فردیت میبخشد. این وجهِ گمشدهی زندگی ماست.
#معین_دهاز
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan🌹🌹🌹میلاد ام ابیها، دخت رسول اکرم، ریحانة النبی، حضرت فاطمه(سلام الله علیها ) و روز مادر مبارک باد
🌹🌹🌹