"حکمت"، بسان گمشده ای ارزشمند و "عقلانیت"، همانند گنجی گرانبها، مطلوبیت و اهمیت والایی در زندگی انسان توسعه خواه و اجتماع سعادت مند دارد. در واقع بازیابی، بهره مندی و بهره وری از خردورزی، یک بخت یاری و بهروزی محسوب شود. فرهیختگی و فرهمندی، وقتی است که "خردورزی" اعتبار یابد و "خردمندی"، اعتزاز. رسالت رسولان و روشنگری نخبگان، به تعبیر امام علی(لیثیروا لهم دفائن العقول) در رهانیدن و غبار زدایی"خِرّد" از خروار خرافه و آوار جهالت است. چرا عقل پیش می رود و بیش می برد و بیشینه می شود و ما عقب می رویم و کم می آوریم و کمینه می شویم؟ یک پرسش پیشینی و یک چالش همیشگی است. این یک واقعیت است که برخی از جوامع و انسان ها، متکامل و متعادل اند اما بسیاری آشفته و توسعه نیافته اند. اگر تمامیِ علتِ عقب افتادگی و نابسامانی، در بی اعتباری عقلانیت و بی بهایی دانایی نباشد اما باید معترف بود که مهم ترین مانع، تعطیل بودن تعقل و بی اعتباری خردمندی است. در واقع اندیشیدن یک ارزش نیست و اندیشمندان در چشم نمی آیند. معتبر شدن خردورزی و اندیشه انتقادی یعنی جایگزینی نقادی بجای مداحی و تکاپوی نوسازی و توسعه داشتن. نوگرایی، تجدد و توسعه یعنی دولت یافتن دانایان و شایستگان، رهایی از دگماتیسم و جزم اندیشی، پرهیز از عقل ستیزی و احساس گرایی، گذار از جهالت و گذاردن لجاجت، انجام گرایی و عاقبت اندیشی، خود را دانای کل ندانستن و بهره مندی از خرد جمعی و تجربه بشری، مدعی معصومیت و مصونیت نبودن، گردش نخبگان داشتن یعنی منصب و مقام، به انحصار و اختیارِ خاصان در نیاید و مادام العمر نباشد. اموال عمومی، موقوفه یک قوم نشود و در تصاحب و مالکیت همگان باشد و از تصرف و دست اندازی خواص، دور شود. حکمرانی خوب یعنی داشتن ساختاری خردگرا، با تخصصی شدن حوزه ها، تفکیک قوا و محدود کردن دامنه اختیارات، پاسخگو کردن قدرت، کار آمدی ساختار و انسداد راه استبداد. یعنی نظارت همگانی، نهادینه شود تا گردش اطلاعات و انعکاس دیدگاههای مختلف در رسانه ها، معمول و مشروع شود. این می شود محوریت یافتن خردورزی و خردمندی. در خطبه(۱۳۸)نهج البلاغه آمده: راه برون رفت از بحران و بن بست و انسداد، بازگشت به خردورزی است. برای رهایی از آشفتگی و آشوب، باید از سنت های خردمندی و راههای روشن خردورزی، بهره مند شد.
گفتمان ماندگار همواره در آن(آشفتگی)خواهید بود تا زمانی که به عقلانیت بازگشت کنید پس باید سنت های پایدار را پاس دارید و راهیِ راههای روشن شوید. بر آن پیمان نزدیک که در آن استمرار راه پیامبری است، وفادار باشید. بدانید که شیطان، مسیر خویش را هموار می سازد تا بدنبال او باشید.