تغییر ژن

چرخ‌های هواپیماهای خارجی ترجیح می‌دهند که آسفالت فرودگاه حمد قطر، بین‌المللی دبی و آتاتورک استانبول را ببوسند. آسفالت فرودگاه امام خمینی همچون لب‌های زنی جذامی برای هیچ هواپیمایی جذابیت ندارد. فرودگاه مهرآباد زنی یائسه است که آغوشش را حتی برای حاج‌آقا هم باز نمی‌کند و بقیه‌ی فرودگاه‌های ایران دخترانی دچار سوءتغذیه‌اند که هیچ وقت به شادابی شباب نمی‌رسند.

جاده‌ی ابریشم دیگر از ایران عبور نمی‌کند. این روزها کانتینرهای کالاهای چینی سوار بر قطار‌هایی می‌شوند که به جای صحراهای سوزان ایران، استپ‌های آسیانه‌ی میانه را در می‌نوردند. ریل‌های جاده‌ی ابریشم، از چین به قزاقستان می‌رود، از قزاقستان به روسیه و از روسیه به بلاروس و لهستان و آلمان و فرانسه و انگلیس. این روزها که کرونا حجم قطارهای مسافری را کم کرده،‌ عبور کانتینرهای چینی از ریل‌های جاده‌ی ابریشم به مقصد آلمان و فرانسه و انگلیس سرعت گرفته است... جاده‌ی ابریشم سال‌هاست که ایران را دور زده است.

جاده‌ی لاجورد هم ایران را دور می‌زند. جاده‌ای که از قلب افغانستان شروع می‌شود، به ترکمنستان می‌رسد، از دریای خزر رد می‌شود، به آذربایجان و گرجستان خیر می‌رساند و در نهایت از طریق ترکیه به اروپا متصل می‌شود. جاده‌ای که قرار است به جز تریاک،‌ تولیدات افغانستان را به اروپا برساند. افغانستانی که شاید درگیر طالبان باشد اما با همه‌ی دنیا رابطه‌ای حسنه دارد.

ترک استریم، ترکیه را به فرازی بالاتر از جاده‌ی ابریشم رسانده است. ترکیه با ترک استریم نبض انرژی اروپا را در دستش گرفته است. سوار لوله‌ی انتقال گاز روسیه به اروپا شده است و افسار را وصل کرده به درپوش گاز و آقایی می‌کند و زبان‌درازی می‌کند به تهران که روزگاری مسکو چه عز و جزی می‌زد برای تصاحبش و وصل کردن دریای خزر به خلیج فارس...

و ما می‌خواهیم خودکفا باشیم. ما خواسته‌ایم فراموش کنیم که بر چهارراه دنیا قرار گرفته بودیم. خواسته‌ایم فراموش کنیم که داد و ستد، که بده بستان ذات وجودمان بوده. چه بده بستان کالایی و چه بده بستان فرهنگی و کلامی و مواجهه با نژادهای گونه‌گون بشری. می‌خواهیم چین باشیم. می‌خواهیم کره جنوبی باشیم. ژاپن باشیم و کره شمالی. با مردمانی فرمانبردار که فقط تولید کنند و تولید کنند و تولید کنند. و با تولید کردن‌مان با دنیا بجنگیم.

خودروی ملی تولید می‌کنیم. سمند و دنا تولید می‌کنیم. تیبا و کوییک تولید می‌کنیم. پراید را از رده خارج می‌کنیم و تصمیم می‌گیریم که هر سه ماه قیمت همین تولیدات خودمان را زیاد کنیم.

ما پس از هزاران سال تغییر ژن داده‌ایم. می‌خواهیم تولیدکننده باشیم. می‌خواهیم جنگ‌جو باشیم. می‌خواهیم جنگاور باشیم.

✅ @karkhone

4 comments

فارغ از اصل مطلب، نحوه قیاس فرودگاه با زن دیدگاهی بسیار جنسیتی و ابزاری به زن هست. مثلا در این متن، زن یائسه به شکل ابزاری و جنسیتی دیده شده که به خاطر شرایط سنی و جسمی تمایل جنسی ندارد و از این جهت قابل قیاس با مهرآباد هست که هواپیمایی ها علاقه ای به آن ندارند - دوباره جمله بندی خودتون رو بخونید تا ببینید چه دیدگاه زننده ای نسبت به زن داره. ببینید که یک خانم میان سال یا بیشتر، یا یه خانم با ناراحتی پوستی چقدر از خواندن این متن ناراحت میشه. و حتی پایه ای تر، چرا کیفیت فرودگاه با بوسیدن یه خانم و ظاهر یه زن قیاس شده!!!!؟؟؟
جواب نق نق های جنسیتی قرن بیست و یکمی شما رو میذارم به عهده نویسنده و بقیه دوستان اما جهت اطلاع لحظه تاچ چرخ هواپیما در بسیاری از متون فرنگی به بوسه تشبیه میشه و اونقدر تشبیه عجیبی نیست
متن خوبی بود و کنایه های درستی به خودکفای و اینطور شعار ها زده شد به نظرم
بسیار عالی و درست بود
حتی بنظرم تشبیهات بکار رفته در متن هم زننده و صد زن نیست، بلکه احساس عدم میل و اشتیاق به فرود هواپیما را به خوبی القا میکند که کار تشبیه و تمثیل همین است و گفته‌انددر مثال مناقشه نیست