▪️ معماری به مثابه ی ابزار یا هدف
«معماری تا کجا می تواند به پیش رود؟!»؛ یک رویکرد خود انتقادی

🖋 امیرحسین رشگی| کارشناس ارشد دانشگاه پلی‌تکنیک میلان

معماری به عنوان یک دیسیپلین فرهنگی در این سالیان طولانی، همواره مسیر پر فراز و نشیبی را طی کرده است. زمانی زمین خورده، دوباره بلند شده و به دنبال این است پایگاهی امن برای خود دست‌وپا کند. البته به خوبی می‌داند فی‌نفسه قادر به ایجاد چنین جایگاه امنی برای خود نیست؛ چیزی که به سرپا بودن دیسیپلین معماری همواره کمک می‌کند خود انتقادی بودن آن است. معماری هیچ وقت به دنبال این نبوده یک موضع مشخص و مرسومی نسبت به موضوعی داشته باشد، بلکه همواره هرچیزی که ثابت و قابل فهم بوده را از چارچوب اصلی خود خارج می‌کند. در حقیقت شاید معماری یک یادآوری اخلاقی برای ما باشد که جهان بسیار متفاوت تر از آن چیزی است که می توانیم آن را تصور کنیم!

برای ایجاد این چنین مکانیسمی، معماری همواره از دیسیپلین و اتفاقات موجود دیگر در راستای ارتقای قلمروی خود بهره برده است. برای مثال یکی از این دیسیپلین‌ها فلسفه است. در حقیقت فلسفه به معماران کمک می‌کند چگونه نگرش انتقادی به موضوعی را در خود داشته باشند و توانایی تئوریزه‌کردن یک پروژه را تقویت بخشد.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/ar4-09-10
https://koubeh.com/ar4/

@koubeh

Comments

Be the first to add a comment