وقت زباله است
رفتیم کوروش مال فیلم ببینیم. روی بلیطمان نوشته بود ساعت ۹. شاممان را نیم‌خورده رها کردیم تا رأس ساعت دم در سالن باشیم. رفتیم و نشستیم روی صندلی و هرچه صبر کردیم پخش فیلم شروع نشد. ده دقیقه، بیست دقیقه، نیم ساعت. بعد یکی آمد و گفت عذرخواهی می‌کنیم قرار بوده خانم سارا ابراهیمی تشریف بیاورند برای اکران فیلم اما در ترافیک گیر افتاده‌اند.
مغز سرم تیر کشید. مگر من برای دیدن رخساره خانم سارا ابراهیمی آمده‌ام اینجا؟! بلند شدیم و از سالن بیرون رفتیم. بقیه راحت نشسته بودند و پاپ‌کورن می‌خوردند و با گوشی‌هایشان ور می‌رفتند و عین خیالشان نبود. یکی که مثلاً مسئول آنجا بود آمد توضیح بدهد. توضیحش این بود که مهمان ویژه داشته‌ایم و دیر کرده است و تقصیر ما نیست. حالم داشت به هم می‌خورد. زدم بیرون و به خودم لعنت فرستادم که چرا بعد از چند سال پایم را به سالن سینما گذاشتم.
حالا که چند ساعت گذشته و آرام‌تر شده‌ام، دارم به این فکر می‌کنم که چرا دویست نفر آدم دیگری که در آن سالن نشسته بودند احساس نکردند که این برخورد توهین‌آمیز است؟ چرا فقط اعصاب ما دو نفر به هم ریخت؟
یکی از دوستان که ماجرا را شنید گفت خونتان را بیخودی کثیف نکنید، اینجا ایران است دیگر. احتمالا مسئولان سینما و آن دویست نفر دیگر هم مثل او فکر و حس می‌کنند: اینجا ایران است و ایران جایی است که در آن وقت مردم با زباله فرقی ندارد.
وقتی این چیزی هستیم که هستیم، آیا می‌توان امیدوار بود ایران روزی تعریف و توصیف آبرومندتری داشته باشد؟ آیا فردای آن روز خیالی که آخوندها رفته باشند، همه ما یکباره حرمت گذاشتن به حق و حقوق همدیگر را یاد می‌گیریم؟
https://t.me/AmirrezaAbdolii/
رفتیم کوروش مال فیلم ببینیم. روی بلیطمان نوشته بود ساعت ۹. شاممان را نیم‌خورده رها کردیم تا رأس ساعت دم در سالن باشیم. رفتیم و نشستیم روی صندلی و هرچه صبر کردیم پخش فیلم شروع نشد. ده دقیقه، بیست دقیقه، نیم ساعت. بعد یکی آمد و گفت عذرخواهی می‌کنیم قرار بوده خانم سارا ابراهیمی تشریف بیاورند برای اکران فیلم اما در ترافیک گیر افتاده‌اند.
مغز سرم تیر کشید. مگر من برای دیدن رخساره خانم سارا ابراهیمی آمده‌ام اینجا؟! بلند شدیم و از سالن بیرون رفتیم. بقیه راحت نشسته بودند و پاپ‌کورن می‌خوردند و با گوشی‌هایشان ور می‌رفتند و عین خیالشان نبود. یکی که مثلاً مسئول آنجا بود آمد توضیح بدهد. توضیحش این بود که مهمان ویژه داشته‌ایم و دیر کرده است و تقصیر ما نیست. حالم داشت به هم می‌خورد. زدم بیرون و به خودم لعنت فرستادم که چرا بعد از چند سال پایم را به سالن سینما گذاشتم.
حالا که چند ساعت گذشته و آرام‌تر شده‌ام، دارم به این فکر می‌کنم که چرا دویست نفر آدم دیگری که در آن سالن نشسته بودند احساس نکردند که این برخورد توهین‌آمیز است؟ چرا فقط اعصاب ما دو نفر به هم ریخت؟
یکی از دوستان که ماجرا را شنید گفت خونتان را بیخودی کثیف نکنید، اینجا ایران است دیگر. احتمالا مسئولان سینما و آن دویست نفر دیگر هم مثل او فکر و حس می‌کنند: اینجا ایران است و ایران جایی است که در آن وقت مردم با زباله فرقی ندارد.
وقتی این چیزی هستیم که هستیم، آیا می‌توان امیدوار بود ایران روزی تعریف و توصیف آبرومندتری داشته باشد؟ آیا فردای آن روز خیالی که آخوندها رفته باشند، همه ما یکباره حرمت گذاشتن به حق و حقوق همدیگر را یاد می‌گیریم؟
https://t.me/AmirrezaAbdolii/
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment