ابناء ادم
1. از نظرات خروجی حاصل از بالاگرفتن کار بین هواخواهان دیپلماسی و نظامی این مملکت یکی هم توییت آقای شاکری بود بدین ترتیب که میفرماید "حضور "ميدان" ى ايران در عراق، زير ساخت مركزى تبديل عراق به مهمترين مقصد صادرات غير نفتى ايران بوده و هست." سوای این موضوع که چنین منازعههایی دوباره نشان داد که هیچ کس در دادگاه خودِ همین مردم نمیتواند طرفدار هر دو نگاه باشد و یا اینوری است یا اونوری ولی پیرو جمله اخیر دوست دارم گریزی بزنم به یکی از جملات دبیر ستاد توسعه روابط اقتصادی ایران و عراق آقای حسن دانایی فر که اخیرا سوریه هم به عنوانشون اضافه شده. ارمغان یک نشست گرم محتوایی و محیطی بود این نگاه ایشون در مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه.
با این مقدمه و اشاره به این آمار که در 3 ماهه انتهایی سال 1397 بود که مقصد اول صادراتی ایران، عراق بود و در عراق نیز ایران بالاتر از چین و ترکیه کشور اول صادرکننده به عراق بود. اهل فضل اما نیک میدانند که چه آن روز و چه امروزه روز حتی دیالوگی بین اصحاب رسانه و فعالین بخش خصوصی بود که چرا ما نمیتوانیم یا نمیخواهیم یا به هر علت دیگری این عدد فعلی صادراتی به عراق را بیشتر کنیم؟ دانایی فر تو اون جلسه که ما داشت از سر و کولمون عرق میریخت برگشت گفت: من همیشه برام سواله شماها چرا فکر میکنید ما فقط سیاست بلدیم و اونا بلد نیستن؟ چرا فکر میکنید اونور توی عراق کسی نیست که فکر کنه و از اینکه کشورش بیش از حد داره به یک کشور (ایران) از نظر تامین سبد کالایی وابسته میشه نگران بشه؟ پس حرف از اینکه پارو فراتر از اعداد فعلی بزاریم و صحبت از ارزش های بالاتر صادارتی به عراق داشته باشیم از یک جایی به بعد جور در نمیاد و باید محتاط تر در محافلمون درموردش صحبت کنیم.
من این نگاه ایشون رو خیلی پسندیدم چون ناب و کمیاب بود. غرضم تقابل با نگاه امثال شاکری نیست بلکه بدنبال سرایت طرز فکری در بخش خصوصی نزدیک به عراق هستم. طرز فکری حاکی از اینکه ما به چیزی بیش از صادرات کالایی و خدماتی برای نقش آفرینی در عرصه اقتصادی عراق نیازمندیم تا بتونیم اهرم خوبی برای کاهش فشار های ناشی از تحریم داشته باشیم.
نگاهی که توجیه میکنه حضور مالک بیشترین فروشگاه های زنجیره ای ایران در عراق رو با نام و نشان دیگری متفاوت از آنچه که برای ما ایرانی ها جاافتاده!
طرز فکری که میگه برای سفت چسبیدن عراق باید یکمی بیخیال صندلی کشیدن از زیر هم دیگه بشیم و برای یک سیت در هیات مدیره اتاق مشترک دنبال بازی نباشیم و به کرسی های جدید فکر کنیم.
جریانی که ثمرهاش در دست داشتن 30-35 درصد شبکه توزیع محصولات لبنی عراق و اخبار تاسیس کارخونه برند آرایشی و بهداشتی ایرانی در خاک این کشوره.
تمرین کنیم دورهم این طرز فکر رو.
2. یکی از دارالمجانین های مهم برای اقتصادیهای دنبال خبر سازمان برنامه و بودجه هست که حقیر چندی پیش از یکی از کارمندان سابق این مرکز که ریاست یکی از سازمان های عمرانی ذینفوذ رو برعهده دارند، دیتایی شنیدم که به نظرم خیلی جالب بود گفتم با شما هم به اشتراک بگذارم.
میگفت من شخصی رو میشناسم در سازمان برنامه که قبل از من در سال 1352 (دقت کنید انقلاب سالِ 57 بوده) استخدام شده بود و هنوز هم در سازمان هست. بعد میگفت این شخص که گزینشش برای زمان طاغوت (به ادبیات خودشون) بوده من خبر دارم طرح بودجه دور دوم مرحوم هاشمی رفسنجانی به اینور رو نوشته و از افراد کلیدی در تصمیم گیری هاش بوده. حتی به اذعان این شخص میگفت اسمش رو هم سرچ کنید توی وب خیلی چیزی ازش نمیاد! که ما چک کردیم دیدیم حقیقت هم داره. همون سازمان برنامه ای که احتمالا هیچ کدوم از ابناء آدم و حوا که امروز داعیه اکوسیستم استارتاپی رو دارند نمیدونند ساختمان فعلی معاونت علمی ساختمان قبلی سازمان برنامه بوده. البته دروغ چرا منم تا چندی پیش نمیدونستم.
پس حضرات اقتصاددان در این یک فقره نمیخواد پرتقال فروش را پیدا کنید.
✅ @karkhone