عرض کردم دیروز بعد از یک جلسۀ هیئت امناء مربوط به [مدرسۀ عالی] پارس، سرکار فریده خانم مرا گیر آوردند و درست یک ساعت حرف زدند که من نفهمیدم بالاخره چه می خواهند. اول گله از کم پولی، اما پول در عین حال نمی خواهند! دوم گله از نداشتن نشان خورشید، اما در عین حال آن را هم نمی خواهند! سوم قدری پول قرض بی فرع، اما هیچ کدام اینها را تقاضا نکردند! فرمودند، بیچاره درویش خانم! حالا پول قرض را از بانک عمران به ایشان بده و فرع را هم دربار بپردازد. عرض کردم تمام ظرف یک ساعت دیروز که من با هزاران گرفتاری تمام مدت گوش بودم و گوش دادم، توانستم فقط یک دفعه، فقط یک دفعه، حرف بزنم و آن این که به ایشان عرض کردم شاهنشاه چیزی که از شما مضایقه ندارند. هر سفری که به خارج تشریف می برید، بیش از یک میلیون تومان خرج می فرمایید. پس این پولها از کجا می آید. ایشان فرمودند، سفر برای خودم که نمی روم، به خاطر شاهنشاه می روم و باز دنبالۀ حرفهایشان را گرفتند. فقط توی حرفهای ایشان یک نکتۀ قابل توجه بود، که من به دخترم [شهبانو] همیشه می گویم "حرفهایی که می شنوی باید ناشنیده بگیری"(اشاره به گردشهای شاهانه). شاهنشاه قدری تأمل کردند و فرمودند، حالا کارهای مالی درویش خانم را راه بینداز. بعداز ظهر هم گردش می رویم!