ای مرغهای طوفان! پروازتان بلند
آرامش گلوله سربی را
در خون خویشتن
اینگونه عاشقانه پذیرفتید،
این گونه مهربان.
زانسوی خواب مرداب، آوازتان بلند.
می خواهم از نسیم بپرسم:
بی جزرومدّ قلب شما،
آه،
دریا چگونه می تپد امروز؟
ای مرغهای طوفان! پروازتان بلند
دیدارتان: ترنّم بودن
بدرودتان: شکوه سرودن
تاریختان بلند و سرافراز:
آنسان که گشت نام سرِ دار
زان یار باستانی همرازتان بلند.
استاد شفیعی کدکنی
@designmanufacturing