وقتی «نرگس» مرد، گلهای باغ همه ماتم گرفتند و از جویبار خواهش کردند که برای گریستن به آنها چند قطره آب وام دهد.

جویبار آهی کشید و گفت:


"به اندازه ای نرگس را دوست می داشتم که اگر تمام آب های من به اشک مبدل شود و آن را بر مرگ نرگس بپاشم,باز کم است..".

گل ها گفتند: راست می گویی؛ چگونه ممکن بود با آن همه زیبایی نرگس را دوست نداشت!!؟

جویبار پرسید:مگر نرگس زیبا بود؟؟؟

گل ها گفتند: تویی که نرگس همیشه خم می شد و صورت زیبای خود را در آب های شفاف تو تماشا می کرد، پس باید بهتر از هر کس بدانی که نرگس زیبا بود.

جویبار گفت: "من نرگس را برای این دوست می داشتم که وقتی خم می شد و به من نگاه می کرد می توانستم زیبایی خود را در چشمان او تماشا کنم."






«اسکار وایلد»
@renaissancetranslate