✌در ضرورت رهبر کاریزماتیک
#بابک_مینا
«رهبر کاریزماتیکی که با رأی عمومی انتخاب می‌شود و به تنهایی تصمیم‌های بزرگ می‌گیرد، در برابر وجدان خویش یا در برابر تاریخ مسئول است؛ این همان نوع رهبر دموکراتیکی بود که ماکس وبر در ذهن داشت. همین الگو بود که دیکتاتورها در فاصلهٔ میان دو جنگ‌جهانی آن را به کاریکاتوری مسخ‌شده بدل کردند؛ و همین الگوست که رئیس‌جمهور فرانسه، از سال ۱۹۵۹ به این سو، تا اندازه‌ای تجسم آن بوده است. [شارل دوگل] نه نخست‌وزیر بریتانیا و نه رئیس‌جمهور ایالات متحده، نه از حیث سبک و نه از حیث درجه، در همان معنا پیشوا (Führer) یعنی هدایت‌کنندهٔ مردم نیستند؛ آن رهبری که توده‌ها را در خدمت آرمانی که برای آنان و نیز برای خود در سر می‌پروراند، به حرکت درمی‌آورد. به نظر ماکس وبر، این نفوذ و اقتدار کاریزماتیک رهبر، واکنشی نجات‌بخش در برابر سلطهٔ بی‌نامِ بوروکرات‌ها بود.»
#رمون_آرون
مراحل اندیشه جامعه‌شناسی
سیاست امروز زیر فشار دیوان‌سالاری و فن‌سالاری به چیزی بی‌معنا بدل شده است. امروز دقیقاً پیش‌بینی‌های بدبینانه ماکس وبر محقق شده است: رئیس‌جمهور یا نخست‌وزیر صرفاً «کارمند اول» است، نه آرمانی بزرگ، نه شوری مردمی هیچ کدام در کار نیست. سیاست در اروپا مرده است. ظهور رهبرانی مثل دوگل یا کنراد آدناوئر غیرممکن شده است. با این همه تنها راه شکستن این وضعیت بازگشت به رهبری سیاستمداران کاریزماتیک است. برعکس کلیشه ابلهانه‌ای که در محافل زیادی «مترقی» ایرانی مد شده است، مردم از قضا نیاز به رهبر دارند. در سیاست همیشه رابطه رهبری و مردم است که رویدادهای بزرگ خلق می‌کند. در ایران نیز چنین است. یک سیاستمدار بزرگ با تصمیمات بزرگ و با پشتیبانی مردم تنها خواهد توانست کشور را به سوی وضعیتی مطلوب هدایت کند.
👈Ellinne
#بابک_مینا
«رهبر کاریزماتیکی که با رأی عمومی انتخاب می‌شود و به تنهایی تصمیم‌های بزرگ می‌گیرد، در برابر وجدان خویش یا در برابر تاریخ مسئول است؛ این همان نوع رهبر دموکراتیکی بود که ماکس وبر در ذهن داشت. همین الگو بود که دیکتاتورها در فاصلهٔ میان دو جنگ‌جهانی آن را به کاریکاتوری مسخ‌شده بدل کردند؛ و همین الگوست که رئیس‌جمهور فرانسه، از سال ۱۹۵۹ به این سو، تا اندازه‌ای تجسم آن بوده است. [شارل دوگل] نه نخست‌وزیر بریتانیا و نه رئیس‌جمهور ایالات متحده، نه از حیث سبک و نه از حیث درجه، در همان معنا پیشوا (Führer) یعنی هدایت‌کنندهٔ مردم نیستند؛ آن رهبری که توده‌ها را در خدمت آرمانی که برای آنان و نیز برای خود در سر می‌پروراند، به حرکت درمی‌آورد. به نظر ماکس وبر، این نفوذ و اقتدار کاریزماتیک رهبر، واکنشی نجات‌بخش در برابر سلطهٔ بی‌نامِ بوروکرات‌ها بود.»
#رمون_آرون
مراحل اندیشه جامعه‌شناسی
سیاست امروز زیر فشار دیوان‌سالاری و فن‌سالاری به چیزی بی‌معنا بدل شده است. امروز دقیقاً پیش‌بینی‌های بدبینانه ماکس وبر محقق شده است: رئیس‌جمهور یا نخست‌وزیر صرفاً «کارمند اول» است، نه آرمانی بزرگ، نه شوری مردمی هیچ کدام در کار نیست. سیاست در اروپا مرده است. ظهور رهبرانی مثل دوگل یا کنراد آدناوئر غیرممکن شده است. با این همه تنها راه شکستن این وضعیت بازگشت به رهبری سیاستمداران کاریزماتیک است. برعکس کلیشه ابلهانه‌ای که در محافل زیادی «مترقی» ایرانی مد شده است، مردم از قضا نیاز به رهبر دارند. در سیاست همیشه رابطه رهبری و مردم است که رویدادهای بزرگ خلق می‌کند. در ایران نیز چنین است. یک سیاستمدار بزرگ با تصمیمات بزرگ و با پشتیبانی مردم تنها خواهد توانست کشور را به سوی وضعیتی مطلوب هدایت کند.
👈Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment