فناوری؛ فرزند کارآفرینی
| امیررضا عبدلی
فن آوری یک روح سرگردان نیست که بنا به قاعده یا تصادف، خود مسیر آیندهء رشد خود را انتخاب کند. تغییرات فن آوری حاصل تصمیمات کارآفرینان هستند. و از دریچۀ چشم کارآفرین، هر فن آوری جدید فقط به شرطی مقرون به صرفه و اقتصادی است که نیروی کار و فن آوری های مکمل آن در قیمتهای مناسب در دسترس باشند.
از طرفی کارگر قابلیت تطبیق دارد و مهارتهای لازم برای بقا و رشد در بازار کار را در محیط کار کسب می کند. و در اینجاست که شرایط نهادی مد نظر عجم اغلو خود را نشان میدهند. این مهارتها میتوانند سوء استفاده و تهدید بنگاه برای افزایش دستمزد و کاهش ساعات کار باشند و میتوانند آموختن و ارتقای مهارتهای شخصی باشند.
سیاستهای مورد ستایشی نظیر تعیین حداقل دستمزد کدام بستر نهادی را تقویت میکنند؟استقرار نهادهای حمایتی انگیزه های موثر و درونی بهبود مهارت را تضعیف میکند و سپس برای جبران این کاستی که در شرایط فاقد مداخله وجود نمیداشت، سیاستهای دیگری تجویز میکنیم.
مسامحتاً میپذیریم که برخی مهارتها عمومی اند در حالی که مشخص نیست برای مثال مهارتی چون برنامه نویسی در چند رشته فعالیت و برای کار با کدام فن آوری ها ضرورت حتمی دارد.
سؤال اصلی این است که اگر کارگری بداند با آموختن مهارتی خاص به درآمد بالاتری دست خواهد یافت و استعداد آن را نیز داشته باشد، آیا با صرفه جویی در رفاه فعلی هزینۀ آموزش خود را تأمین نمیکند؟ اگر در مورد افرادی پاسخ منفی باشد، باید پرسید چتر حمایتی دولت چگونه و چقدر ممکن است در ارتقای وضع شغلی چنین افراد کم انگیزه ای مؤثر باشد؟
در واقع آیا مسئله این نیست که ما دولت را موظف میکنیم تا با چتر حمایت آموزشی شرایط کسانی را ارتقا دهد که (به احتمال زیاد تحت تأثیر شرایط روانی ناشی از نهادهای حمایتی یا حتی به دلایل مربوط به رجحان) ارادۀ شخصی واقعی برای ارتقاء وضع فعلی خود ندارند؟
✅ @karkhone