تنها حرف درست مسعود فراستی همین گفته اخیر او درباره حراج تهران است.
من نمیدانم در چه مملکتی زندگی میکنم، در مملکتی که خط فقر زیر ده میلیون است و کلی ادم در مشکلات معیشتی هستند یا مملکتی که در یک سالن کوچک ١۵٠ میلیارد پول جابجا میشود برای اثری که مثلا هنری است که هیچکدام هنری نیستند، اینجا کجاست؟!
خود هنرمند هم آلت دست است، پول این حراجها را کسانی دیگر می خورند، یک جا باید می گفتیم بسه این مسخره بازی، این مال ماست و نه شرایط ماست و نه این اثرها هنریاند.
کسی که ۱۴ میلیارد میدهد و اثر را میخرد اصلا میفهمد نقاشی چیست؟ پولش از کجاست؟ این چه بازی است که که در می آورید، که طرف فکر کند اثر واقعا هنری است و او چیزی نمیفهمد و فقط میفهمد گران است، نه عزیزم اثر هیچی نیست!