رنجنامه ای برای ایران

چند وقت پیش یه جایی خوندم که « امید یک ضرورت بالینی است، امید را باید احساس کرد تا قدرتش را نشان دهد.ویژگی ذاتی امید این است که به ما امکان می دهد آینده را با رنج کمتر تحمل کنیم. » اما به هنگام رنج دنبال امید بودن؛ مثل وضعیت جهان در عصر ما؛ دشوار است.
شخصا خیلی وقتها بوده که به خاطر امیدی که برای ایران داشتم از همه طرف سرزنش شدم، اما معتقد بودم که باید مستقل بود اما نه بی طرف در هر چیزی که بر سرنوشت ایران تأثیر بگذارد!
به خاطر همین اعتقادم دست نکشیدم و تلاش کردم،. اما رنجی که بر تن محیط زیست و منابع آب ایران روا داشته و می‌دارند،، معاملات مخاطره آمیزی که علیه رودخانه و تالاب‌ها، علیه موجودیت و پایداری ایران به بهانه ی اشتغالزایی و تولید می شود؛ در حال ذبح امید و فردای ایران است..
سیاست مداران و تصمیم گیران و حکمرانان غافلند از این که اگر همه ثروت‌های جهان را بدست آورید، بی سرزمین به پشیزی نمی ارزد.. اگر همه پتروشیمی ها و کارخانه های جهان را در این سرزمین خسته بنا کنید وقتی ببینید زمین زیر پایتان سوخته است نمی ارزد.. بخدا قسم نمی ارزد..
پایداری سرزمین در گرو حفاظت از جنگل‌ها، منابع طبیعی و منابع آب خاک و حتی کویرهای ایران است نه در فروش محصولات پتروشیمی و معدن و فولاد، هندوانه و سیب و پیاز.. برای آب، خاک، جنگل و منابع طبیعی بیش از هر چیز باید خساست به خرج داد!!

و هنوز دلم نمیاید بگم خود دانید و مملکتتان 😢/مهتا بذرافکن