.
فریدون عموزاده خلیلی، روزنامه‌نگار و نویسنده در روزنامه هم میهن نوشت:
لعنت بر من که نویسنده کودکانم، که نویسنده کودکان و نوجوانان این سرزمینم، که باید این لحظه‌های فجیع را بنویسم ولی نمی‌نویسم، نمی‌توانم بنویسم. قلمم خشک شده، به خشکی خارخاسکی نفرت‌انگیز در برهوت.
لعنت بر من که مثلاً نویسنده کودک و نوجوانم و نمی‌توانم داستان پر از آبِ چشم تو را بنویسم دختر دانش‌آموز وطنم، پسر محصل میهنم. داستان حس‌های آن لحظه‌ات را که درِ مدرسه‌تان باز می‌شود و مردانی که نه چهره‌شان معلوم است نه اهلیت‌شان، وارد مدرسه می‌شوند...
لعنت بر من که نویسنده کودکانم و نمی‌توانم از لحظه‌ای بنویسم که تو را صدا زدند و تو اول به چشمان ترس‌خورده اما همدل همکلاسی‌هایت نگاه کردی و بعد به چشم‌های شرم‌زده معلمت که نگاهش را از تو می‌دزدید...
ادامه متن:
فریدون عموزاده خلیلی، روزنامه‌نگار و نویسنده در روزنامه هم میهن نوشت:
لعنت بر من که نویسنده کودکانم، که نویسنده کودکان و نوجوانان این سرزمینم، که باید این لحظه‌های فجیع را بنویسم ولی نمی‌نویسم، نمی‌توانم بنویسم. قلمم خشک شده، به خشکی خارخاسکی نفرت‌انگیز در برهوت.
لعنت بر من که مثلاً نویسنده کودک و نوجوانم و نمی‌توانم داستان پر از آبِ چشم تو را بنویسم دختر دانش‌آموز وطنم، پسر محصل میهنم. داستان حس‌های آن لحظه‌ات را که درِ مدرسه‌تان باز می‌شود و مردانی که نه چهره‌شان معلوم است نه اهلیت‌شان، وارد مدرسه می‌شوند...
لعنت بر من که نویسنده کودکانم و نمی‌توانم از لحظه‌ای بنویسم که تو را صدا زدند و تو اول به چشمان ترس‌خورده اما همدل همکلاسی‌هایت نگاه کردی و بعد به چشم‌های شرم‌زده معلمت که نگاهش را از تو می‌دزدید...
ادامه متن:
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment