چرا تلاش‌ها برای نجات جنگل و زمین های کشاورزی و بطور کلی تخریب طبیعت نتیجه بخش نیست؟

این سوال یک پاسخ بسیار صریح دارد:

به دلایل مختلف اقتصادی از جمله اقتصاد مبتنی بر رانت و دلالی و پول‌های بادآورده؛ « سود تخریب منابع طبیعی آنی و قابل توجه » است.
تصرف منابع طبیعی با دور زدن قانون، رشوه و کلکهای شایع در بازار راحت است.

تغییر کاربری اراضی کشاورزی و فروش آنها به افراد متمول برای کشاورزان بویژه در شمال کشور آینده پايدارتری نسبت به کشاورزی داشته و با توجه به نگاه کوتاه مدت به منافع سریع به پول می رسند.

شعار اشتغالزایی بهانه ای شده که معدنکاوی که یکی از مهمترین عامل تخریب عرصه های طبیعی است رونق بگیرد، این درحالی است که معدن اشتغالزایی کم و سودسرشار برای صاحبانش دارد.
نگرش کوتاه مدت به مساله اشتغالزایی بسیار مخرب است. بعنوان مثال معدنکاری ایجاد شغل موقت و ناپایداراست و ثانیا وقتی کاربه پایان برسد خسارتی به زیرساخت حیاتی کشور وارد می کند غيرقابل جبران خواهد بود.

برای تحقق شعار اشتغالزایی باید به دنبال اشتغال پایداری باشیم که منابع طبیعی و منابع آب کشور به عنوان حیاتی ترین زیرساخت آسیب نبیند، چراکه حیات سرزمین ما به این دو وابسته است.


©@RuralWomenIssues