"علینقی وزیری" معروف به «کلنل» دقیقاً در بزنگاهِ تاریخ، در آن زمان که جامعهٔ ایران زنگارهای کهنه را از دل و جانِ خود میزدود و همهٔ هنرهای ملی پای در راه دگرگونی و نوآوری نهاده بودند، با شناختِ فطری و عملی موسیقی سنتی و آشنایی با قواعدِ موسیقی بینالمللی وارد میدان شد و نهضت نوآوری را در جامعهٔ بستهٔ موسیقی ایران بنیاد نهاد.
استاد "وزیری" را بسیاری "نیما"ی موسیقی ایران نامیدهاند.
شباهتها البته بسیار است اما تفاوتِ عمده آن است که "نیما" پیروانی پیدا کرد که از خودِ او پایدارتر در نوآوری بودند و شعر نو را در شاخه های گونهگون گستردند.
درحالی که "وزیری" از نیروی پایدارِ پیروانی این چنین بهرهمند نشد.
اندک پیروانِ صمیمی او مانند استاد فقید "روحالله خالقی" و معلمِ بزرگ"ابوالحسن صبا"
به مرگِ زودرس از پای درآمدند.
با این همه، تأثیر اندیشههای "وزیری" را نه تنها پس از نزدیک به یک قرن می توان در جامعه موسیقی ایران احساس کرد، بلکه نوآوری هایش همچنان مورد بحث و جدلِ محافل فرهنگی است
📙 از نجوای سنت تا غوغای پاپ
✍ محمود خوشنام
۱۸ شهریور ۱۳۵۸ کلنل وزیری درگذشت
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing