این سرزمین لبریز انسان‌های به انزوا
رسیده‌ای هست که به تنهایی نمی‌توانند
دردها و رنج های خودشان را درمان کنند.
من تنها هستم.
کار زیادی هم از دستم ساخته نیست.
ولی باید بروم و با کلامی یا تکان دادن
دستی هم که شده قدری از دردهاشان بکاهم!
دردها بی‌شمارند.
درک رنج‌های همدیگر دنیا را قشنگ میکند.
بختیار علی
@designmanufacturing