😔 انتخابات، FATF و قیمت دلار:😔
✍. از ابتدای انقلاب بخشی از درآمدهای نفتی، بصورت محرمانه در اختیار بیت رهبری بود و در هیچ ردیفی از بودجه‌های مملکت درج نمی‌شد. بسیاری از درآمدهای کلانِ مملکت (مانند فروش خودرو) نیز مشمول چنین سهمی می‌شد.! (جوک معروف آن‌زمان؛ سهم رهبر، سهم اکبر، سهم اختر هم به همین دلیل ساخته شد)!
از شروع دولت احمدی‌نژاد، کسان دیگری نیز (البته با اجازه‌ی رهبر) در این درآمدهای محرمانه سهیم شدند؛ ابتدا به بهانه‌ی مخارج دورزدن تحریم‌ها و بعد هم بعنوان ارثیه‌ی پدری‌شان از #سفره_انقلاب . این پول‌ها بصورت پالت‌های دلار نقد و یا شمش طلا، از مملکت خارج می‌شد (نمونه بارز و لورفته‌اش؛ خروج پالت‌های شمش طلا و دلار به ترکیه و اختلاس معروف 3000 میلیاردی و.... بود، که در جهت پیگیری این مورد اخیر، رهبر فرمودند: نباید زیاد کِشِش داد).
در این اواخر عده‌ای نه چندان مشهور، در کشورهای اطراف، پالتِ دلار بدوش و حواله بدست، در به در بدنبال خرید ملک، هتل و... در این کشورها بودند برای تبدیل پول‌های کثیف به پول‌های تمیز؛ تا اینکه موضوع FATF و کنوانسیون پالرمو مطرح شد، برای محدود کردن جاعشیان در زمینه اینگونه پولشویی‌ها و کمک به گروه‌های تروریستی.
#جاعش، ضمن پاس‌کاری و دست به دست کردن تصویب این لوایح در مجلس، شورای نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت؛ به‌دنبال کسب فرصت بود و وقت خریدن برای به‌جیب زدن باقیمانده سرمایه‌ها و درآمدهای مملکت.
در طی این مدت، حکومت برای ثابت نگداشتن قیمت دلار (و یا به حداقل رساندن نرخ افزایش قیمت آن)، گاه‌گاهی بخشی از دلارهای نفتی را توسط عوامل خود (مانند جمشید بسم‌الله) به بازار ارز تزریق می‌کرد و از این راه، هزینه‌های ریالیِ دولت را نیز تامین می‌کرد. ثابت نگداشتن قیمت دلار از آن جهت حائز اهمیت بود که بالارفتن قیمت آن باعث تورم می‌شد و پایین آمدن قیمت، باعث کاهش درآمد ریالیِ دولت؛ و گرنه قیمت واقعی دلار در این شرایط و اوضاع و احوالِ تحریم‌ها و فروش نفت، بسیار بالاتر از این باید باشد.
تلاش برای ثابت نگداشتن قیمت دلار در دی و بهمن 98، دلیل دیگری هم داشت: کشاندن مردم به راهپیمایی دولتی در 22 بهمن و صندوق‌های رأی در 2 اسفند.
با عدم استقبال مردم از راهپیمایی 22 بهمن، حکومت از شرکت مردم در انتخابات نومید شد و ظاهراً برنامه‌ی دیگری را برای برگزاری #سیرک_انتخابات مد نظر قرار داده است! فشار تحریم‌های FATF نیز اندک‌اندک از راه می‌رسد و به‌همین جهت است که حکومت، قیدِ ثابت نگهداشتن قیمت دلار را زده و ترجیح داده است ته‌مانده‌ی #سفره_انقلاب را هم جارو کند و اجازه داده تا قیمت دلار به قیمت واقعی خود برسد؛ در عوض برای تأمین هزینه‌های ریالی خود، راه دیگری را برگزیده است:
وعده فروش اوراق قرضه در اسفندماه!.
بدینوسیله، ضمن حفظ ته‌مانده‌ی دلارهای نفتی برای خود، هزینه‌های خود را از جیب مردم تامین می‌کند، و ضمناً امیدوار است با هدایت سرمایه‌های مردم به اوراق قرضه، اندکی از التهاب افزایش قیمت دلار (کاهش ارزش پول ملی) بکاهد.
😔 در این میان، بیچاره مردم؛ که اندک سرمایه‌ی خود را در قبال کاغذپاره‌ای به حکومت واگذار می‌کنند، بدون آنکه تضمینی برای برگشت این سرمایه داشته باشند. داغِ بالا کشیدن سرمایه‌های مردم توسط مؤسسات مالی و اعتباریِ زیر نظر حکومت، در دل‌ها هنوز تازه است!
ملانِقی
بهمن 1398
✍. از ابتدای انقلاب بخشی از درآمدهای نفتی، بصورت محرمانه در اختیار بیت رهبری بود و در هیچ ردیفی از بودجه‌های مملکت درج نمی‌شد. بسیاری از درآمدهای کلانِ مملکت (مانند فروش خودرو) نیز مشمول چنین سهمی می‌شد.! (جوک معروف آن‌زمان؛ سهم رهبر، سهم اکبر، سهم اختر هم به همین دلیل ساخته شد)!
از شروع دولت احمدی‌نژاد، کسان دیگری نیز (البته با اجازه‌ی رهبر) در این درآمدهای محرمانه سهیم شدند؛ ابتدا به بهانه‌ی مخارج دورزدن تحریم‌ها و بعد هم بعنوان ارثیه‌ی پدری‌شان از #سفره_انقلاب . این پول‌ها بصورت پالت‌های دلار نقد و یا شمش طلا، از مملکت خارج می‌شد (نمونه بارز و لورفته‌اش؛ خروج پالت‌های شمش طلا و دلار به ترکیه و اختلاس معروف 3000 میلیاردی و.... بود، که در جهت پیگیری این مورد اخیر، رهبر فرمودند: نباید زیاد کِشِش داد).
در این اواخر عده‌ای نه چندان مشهور، در کشورهای اطراف، پالتِ دلار بدوش و حواله بدست، در به در بدنبال خرید ملک، هتل و... در این کشورها بودند برای تبدیل پول‌های کثیف به پول‌های تمیز؛ تا اینکه موضوع FATF و کنوانسیون پالرمو مطرح شد، برای محدود کردن جاعشیان در زمینه اینگونه پولشویی‌ها و کمک به گروه‌های تروریستی.
#جاعش، ضمن پاس‌کاری و دست به دست کردن تصویب این لوایح در مجلس، شورای نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت؛ به‌دنبال کسب فرصت بود و وقت خریدن برای به‌جیب زدن باقیمانده سرمایه‌ها و درآمدهای مملکت.
در طی این مدت، حکومت برای ثابت نگداشتن قیمت دلار (و یا به حداقل رساندن نرخ افزایش قیمت آن)، گاه‌گاهی بخشی از دلارهای نفتی را توسط عوامل خود (مانند جمشید بسم‌الله) به بازار ارز تزریق می‌کرد و از این راه، هزینه‌های ریالیِ دولت را نیز تامین می‌کرد. ثابت نگداشتن قیمت دلار از آن جهت حائز اهمیت بود که بالارفتن قیمت آن باعث تورم می‌شد و پایین آمدن قیمت، باعث کاهش درآمد ریالیِ دولت؛ و گرنه قیمت واقعی دلار در این شرایط و اوضاع و احوالِ تحریم‌ها و فروش نفت، بسیار بالاتر از این باید باشد.
تلاش برای ثابت نگداشتن قیمت دلار در دی و بهمن 98، دلیل دیگری هم داشت: کشاندن مردم به راهپیمایی دولتی در 22 بهمن و صندوق‌های رأی در 2 اسفند.
با عدم استقبال مردم از راهپیمایی 22 بهمن، حکومت از شرکت مردم در انتخابات نومید شد و ظاهراً برنامه‌ی دیگری را برای برگزاری #سیرک_انتخابات مد نظر قرار داده است! فشار تحریم‌های FATF نیز اندک‌اندک از راه می‌رسد و به‌همین جهت است که حکومت، قیدِ ثابت نگهداشتن قیمت دلار را زده و ترجیح داده است ته‌مانده‌ی #سفره_انقلاب را هم جارو کند و اجازه داده تا قیمت دلار به قیمت واقعی خود برسد؛ در عوض برای تأمین هزینه‌های ریالی خود، راه دیگری را برگزیده است:
وعده فروش اوراق قرضه در اسفندماه!.
بدینوسیله، ضمن حفظ ته‌مانده‌ی دلارهای نفتی برای خود، هزینه‌های خود را از جیب مردم تامین می‌کند، و ضمناً امیدوار است با هدایت سرمایه‌های مردم به اوراق قرضه، اندکی از التهاب افزایش قیمت دلار (کاهش ارزش پول ملی) بکاهد.
😔 در این میان، بیچاره مردم؛ که اندک سرمایه‌ی خود را در قبال کاغذپاره‌ای به حکومت واگذار می‌کنند، بدون آنکه تضمینی برای برگشت این سرمایه داشته باشند. داغِ بالا کشیدن سرمایه‌های مردم توسط مؤسسات مالی و اعتباریِ زیر نظر حکومت، در دل‌ها هنوز تازه است!
ملانِقی
بهمن 1398
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment