‌https://bit.ly/3SbqPk5

آرزوی محال

نمی‌دانم این نامه را خطاب به چه کسانی می‌نویسم، اما می‌دانم چرا می‌نویسم و باور دارم که نوشتن آن در این وضعیت ضروری و اجتناب‌ناپذیر است، چراکه دو فیلم‌ساز ایرانی، دو فیلم‌ساز وابسته به جریان سینمای مستقل ایران در بندند. به‌عنوان یک فیلم‌ساز از همین جریان سینمای مستقل، سال‌هاست که دیگر امیدی به نمایش فیلم‌هایم در کشورم ندارم و سال‌هاست که با ساختن فیلم‌های شخصی و کم‌هزینه، به کمک و همراهی وزارت ارشاد به‌عنوان متولی سینمای ایران چشم امید ندارم. من برای گذران زندگی به عکاسی روی آورده‌ام و از درآمد آن، فیلم‌های کوچک و کم‌هزینه می‌سازم و به پخش غیرقانونی نسخه‌های تکثیرشده‌ی فیلم‌هایم اعتراضی نمی‌کنم، چراکه این تنها راه ارتباط من با مخاطبان هموطنم است. دیگر سال‌هاست حتی به این بی‌توجهی وزارت ارشاد و مسئولان سینمایی اعتراض هم نمی‌کنم. حتی اگر نپذیریم که سال‌هاست مسئولان سینمایی کشور به‌عنوان بازوی فرهنگی دولت بین فیلم‌سازان خودی و غیرخودی فرق می‌گذارند، بر این باورم که آن‌ها به هیچ روی به سینمای مستقل عنایتی ندارند. این گناه ما نیست که فیلم‌سازیم و تنها از طریق فیلم‌سازی است که می‌توانیم زندگی کنیم. این نه فقط یک انتخاب، که برای ما یک ضرورت حیاتی‌ست...

نامه‌ی سرگشاده‌ی عباس کیارستمی در اعتراض به بازداشت جعفر پناهی و محمد رسول‌اف
‌

Comments

Be the first to add a comment