این ابرهای سوختهٔ سوگوار
تابوت آفتاب را به کجا می‌برند؟
این بادهای تشنه، هار و حریص‌وار
دنبال آبگون سرابِ کدام باغ
پای حصارهای افق سینه می‌درند
اکنون، درخت لختِ کویر
پایانِ ناامیدی
و آغازِ خسته گی کدامین مسافر است؟
مرغان رهگذر
مرگ کدام قاصد گم‌گشته را
از جاده های پرت به قریه می آورند؟
ای شب! به من بگو
اکنون ستاره ها
نجواگران مرثیهٔ عشق کیستند؟
و گاهِ عصر بر سر دیوار باغِ ما
باز آن دو مرغِ خسته چرا می‌گریستند؟
«منوچهر آتشی»
@designmanufacturing