🔘 بند ناف
مهدیا گلمحمدی ـ روزنامهنگار
🔺نگهبان سرمهایپوش، تلویزیون سالن انتظار بخش زنان و زایمان بیمارستان را خاموش کرد و یک آن، سایه سه زنی که در ردیف پشتی صندلیها نشسته بودند روی صفحه سیاه تلویزیون افتاد. بوی تند ساولن و الکل با قطعه موسیقی«دوزخ دانته» هیچ جور در نمیآمد و بنابراین بدون اینکه هدفون را از گوشهایم بردارم صدایش را قطع کردم.
🔺پشت دری نامرئی از هدفونهای خاموش که نمایشی از ناشنواییام بود با خیالی آسوده فال گوش ایستاده بودم و حرفهای آن سه زن را گوش میدادم. سایه زن دست چپی داشت با لهجهای شهرستانی از ویار سخت دخترش به بوی گوشت میگفت که چقدر خدا با همین ویار بموقع کمکشان کرده تا هزینههاشان کم شود. چادرش را روی سرش کشید و گفت: «سرتو درد نیارم خواهر، قدیم از این خبرا نبود، پی گوسفندا توی کوه و کمر بودیم که یهو درد میفتاد به جونمون، همونجا وسط صحرا میزاییدیم و با یه سنگ ناف بچه را میبریدیم. بعد با پای خودمون بر میگشتیم سیاهچادر.»
📌ادامه مطلب را در لینک زیر بخوانید:
newspaper.hamshahri.org/id/79848