🔴 یک عضو هیئت علمی دانشگاه تربیت مدرس اذعان کرد که بسیاری از استادان پیشکسوت دانشگاه قدرت یادگیری پایین‌تری از دانشجویان خود دارند اما با فشار به دانشجو برای مقاله نوشتن از بازنشستگی فرار کرده‌اند.
سید سپهر قاضی‌نوری:
🔸 در عمده کلاس‌های مجازی، صرفا استاد صحبت می‌کرد و محتوای خوبی هم برای ارائه آماده نشده بود ضمن اینکه دانشجوها بهتر از اساتید بلد بودند با این نرم‌افزارها کار کنند.
🔸 دانشگاه‌ها اصرار داشتند از نرم‌افزارهای اسکایپ و زوم که میلیون‌ها نفر در سراسر دنیا از آن‌ها استفاده می‌کنند، استفاده نشود و این کار را سخت می‌کرد.
🔸 برای برگزاری جلسه دفاع مجازی نیاز به امضای همه‌ی استادان حاضر است و الان برخی دانشگاه‌ها می‌گویند دانشجو بعد از جلسه دفاع به صورت حضوری از استادان امضا بگیرد و در واقع ما هنوز به یک امضای الکترونیکی دسترسی نداریم.
🔸 گسترش آموزش مجازی را باید به فال نیک گرفت و بعد از پایان شیوع کرونا، به هر قیمتی که شده باید صاحب زیرساختی در آموزش الکترونیکی شویم.
🔸 اگر قرار باشد اول مهر به صورت عادی در سر کلاس‌های درس حاضر شویم باید اقرار کرد که دوباره به حالت قبلی باز می‌گردیم و هنوز این دوره آن قدر طولانی نشده که تاثیر خود را بگذارد.
🔸 دانشجویان نسل جدید ما خیلی به نرم‌افزارها مسلط هستند و مشکل اصلی در استادان و مدیران است، خود اساتید کار با سیستم‌ها را بلد نیستند و یادگیری پایین‌تری نسبت به دانشجویان دارند.
🔸 نباید مدیران صرفا به اساتید نامه بزنند و بگویند چند جلسه کلاس تشکیل شده است و پلتفرم شما چه بوده است!
🔸 اگر استادی یک بار وقت بگذارد و محتوای مجازی برای تدریس خود فراهم کند، تا مدت‌ها می‌تواند از آن محتوای مجازی استفاده کند ولی معمولا از سوی استادان در این زمینه مقاومت وجود دارد و هر چه از رشته‌های مهندسی به سمت رشته‌های علوم انسانی می‌آییم این مقاومت شدیدتر است.
🔸 سیستم آموزش عالی چنین است که گویی هیچ گاه استادی از آن خارج نمی‌شود و با وجود این که در این دوره از فعالیت وزارت علوم، آئین‌نامه‌ای اجرایی شده که تعداد محدودی را بازنشسته کرده اما کماکان آن آئین‌نامه ایراداتی دارد که بر اساس آن، استادان مسن از نظام آموزش عالی ایران خارج نمی‌شوند.
🔸 در برخی رشته‌ها واقعا این استادان قدیمی کارآمد نیستند و از سوی دیگر، ما با نسل جدیدی روبه‌رو هستیم که با امکانات ارتباطی نوین درس خوانده است و به مراتب از من و امثال من صلاحیت بیشتری برای عضویت در هیئت‌علمی دارد اما نمی‌تواند وارد دانشگاه شود.
🔸 استادی که برای کلاس‌های مجازی به‌روز نمی‌شود، دانش خود را هم به‌روز نمی‌کند. همان چیزی را بلد است که سی سال پیش بلد بوده است. حتی در رشته‌های علوم انسانی که مدت زمان طولانی برای تغییر نظریه‌ها نیاز است هم روش‌های تحقیق به‌روز می‌شوند، اما استادان ما همچنان به روال قدیم فعالیت خود را ادامه می‌دهند.
🔸 پیشنهاد من این است که مکانیسم‌هایی برای بازنشستگی سریع‌تر استادانی که همگام با تغییرات به‌روز نمی‌شوند پیدا کنیم زیرا تداوم این وضعیت ما را از لحاظ علمی عقب نگاه می‌دارد.
🔸 امروزه هر استادی می‌تواند با فشار وارد کردن به دانشجو صاحب مقاله شود و اینگونه از بازنشستگی فرار کند.
🔸 عمده اساتید فعلی دانشگاه‌های تهران متولدین دهه ۳۰ هستند که بعد از انقلاب فرهنگی درس خوانده‌اند و فعلا بازنشسته نمی‌شوند و جای خود را به دهه شصتی‌ها و هفتادی‌ها نمی‌دهند./ ایسنا
🎓داغ، موثق و دانشجویی👇
http://t.me/joinchat/A3D6Nz5gDJG_PTXM0i9Aaw
سید سپهر قاضی‌نوری:
🔸 در عمده کلاس‌های مجازی، صرفا استاد صحبت می‌کرد و محتوای خوبی هم برای ارائه آماده نشده بود ضمن اینکه دانشجوها بهتر از اساتید بلد بودند با این نرم‌افزارها کار کنند.
🔸 دانشگاه‌ها اصرار داشتند از نرم‌افزارهای اسکایپ و زوم که میلیون‌ها نفر در سراسر دنیا از آن‌ها استفاده می‌کنند، استفاده نشود و این کار را سخت می‌کرد.
🔸 برای برگزاری جلسه دفاع مجازی نیاز به امضای همه‌ی استادان حاضر است و الان برخی دانشگاه‌ها می‌گویند دانشجو بعد از جلسه دفاع به صورت حضوری از استادان امضا بگیرد و در واقع ما هنوز به یک امضای الکترونیکی دسترسی نداریم.
🔸 گسترش آموزش مجازی را باید به فال نیک گرفت و بعد از پایان شیوع کرونا، به هر قیمتی که شده باید صاحب زیرساختی در آموزش الکترونیکی شویم.
🔸 اگر قرار باشد اول مهر به صورت عادی در سر کلاس‌های درس حاضر شویم باید اقرار کرد که دوباره به حالت قبلی باز می‌گردیم و هنوز این دوره آن قدر طولانی نشده که تاثیر خود را بگذارد.
🔸 دانشجویان نسل جدید ما خیلی به نرم‌افزارها مسلط هستند و مشکل اصلی در استادان و مدیران است، خود اساتید کار با سیستم‌ها را بلد نیستند و یادگیری پایین‌تری نسبت به دانشجویان دارند.
🔸 نباید مدیران صرفا به اساتید نامه بزنند و بگویند چند جلسه کلاس تشکیل شده است و پلتفرم شما چه بوده است!
🔸 اگر استادی یک بار وقت بگذارد و محتوای مجازی برای تدریس خود فراهم کند، تا مدت‌ها می‌تواند از آن محتوای مجازی استفاده کند ولی معمولا از سوی استادان در این زمینه مقاومت وجود دارد و هر چه از رشته‌های مهندسی به سمت رشته‌های علوم انسانی می‌آییم این مقاومت شدیدتر است.
🔸 سیستم آموزش عالی چنین است که گویی هیچ گاه استادی از آن خارج نمی‌شود و با وجود این که در این دوره از فعالیت وزارت علوم، آئین‌نامه‌ای اجرایی شده که تعداد محدودی را بازنشسته کرده اما کماکان آن آئین‌نامه ایراداتی دارد که بر اساس آن، استادان مسن از نظام آموزش عالی ایران خارج نمی‌شوند.
🔸 در برخی رشته‌ها واقعا این استادان قدیمی کارآمد نیستند و از سوی دیگر، ما با نسل جدیدی روبه‌رو هستیم که با امکانات ارتباطی نوین درس خوانده است و به مراتب از من و امثال من صلاحیت بیشتری برای عضویت در هیئت‌علمی دارد اما نمی‌تواند وارد دانشگاه شود.
🔸 استادی که برای کلاس‌های مجازی به‌روز نمی‌شود، دانش خود را هم به‌روز نمی‌کند. همان چیزی را بلد است که سی سال پیش بلد بوده است. حتی در رشته‌های علوم انسانی که مدت زمان طولانی برای تغییر نظریه‌ها نیاز است هم روش‌های تحقیق به‌روز می‌شوند، اما استادان ما همچنان به روال قدیم فعالیت خود را ادامه می‌دهند.
🔸 پیشنهاد من این است که مکانیسم‌هایی برای بازنشستگی سریع‌تر استادانی که همگام با تغییرات به‌روز نمی‌شوند پیدا کنیم زیرا تداوم این وضعیت ما را از لحاظ علمی عقب نگاه می‌دارد.
🔸 امروزه هر استادی می‌تواند با فشار وارد کردن به دانشجو صاحب مقاله شود و اینگونه از بازنشستگی فرار کند.
🔸 عمده اساتید فعلی دانشگاه‌های تهران متولدین دهه ۳۰ هستند که بعد از انقلاب فرهنگی درس خوانده‌اند و فعلا بازنشسته نمی‌شوند و جای خود را به دهه شصتی‌ها و هفتادی‌ها نمی‌دهند./ ایسنا
🎓داغ، موثق و دانشجویی👇
http://t.me/joinchat/A3D6Nz5gDJG_PTXM0i9Aaw
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment