‏کمی پس از مرگش در ۳۶ سالگی، همسرش آنی هوور در نامه‌ای درخشان برایش نوشت که تو نه تنها همسر و یاری بی‌نظیر که معلم و همراهی یگانه بودی، چه آن زمان که تمام یکشنبه‌ها را با من و بچه‌ها از باغبانی و آشپزی گرفته تا قصه‌خوانی و بازی با گربه‌ها می‌گذراندی و چه زمانی که صعب‌ترین ایده‌های سیاسی را برای دیگران با زبانی ساده ولی واضح توضیح می‌دادی و پرشور از “آزادی” می‌گفتی.

و در انتها می‌نویسد:

«نه نمی‌خواهم گریه کنم. می‌خواهم رویا و راهت را ادامه دهم…
رویای؛ بخشیدن عالم به تمامی کودکان بی‌عالم این دنیا»

و حالا ۵۳ سال از آن روزی که غسان کنفانی شاعر همراه خواهرزاده‌اش، در انفجار ماشین در بیروت، کشته شد گذشت!

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌@ghadat_asheghaneha

Comments

Be the first to add a comment