سازگاری با کم آبی و خطای رویکرد
بخش مهمی از سازگاری با تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن « نحوه مواجهه با مناقشات و حل و فصل آنهاست» که بدون تردید در دنیای امروز با اعمال زور و خشونت امکان پذیر نخواهد بود.
از این‌رو بحران‌های آب به عنوان بخشی از پیامدهای تغييرات اقليمي باید در چارچوب نهادها و نظام های اجتماعی بررسی شده و بر اساس تعاریف بین المللی که حکمرانی آب؛ مسئولیت پذیری نهادها،برنامه ریزی مبتنی بر مدیریت یکپارچه منابع آب ، سازگاری قوانین، مشارکت مردم، شفافیت اطلاعات، ملاحظات اخلاقی، عدالت در توزیع منابع و اطلاعات است مبنای حکمرانی قرار گیرد.
در دهه های اخیر در کشور چیزی به نام مدیریت یکپارچه منابع آب در کشور وجود نداشته و «تمرکز بیش از حد و مخرب بر عرضه آب با نقش آفرینی یک طرفه نهاد سیاست» بازیگر اصلی میدان مدیریت آب بوده است که مصالح محیط زیست و مردم را قربانی کرده است.
اگر رودخانه ها، تالاب‌ها، آبخوان ها و جنگلها و چشمه ها قدرت و زبانی برای اعتراض داشتند، آنها نیز امروز در کنار مردم از این بی عدالتی فریاد زده و معترض نابرابری بودند.
در این میان وضعیت آب‌های زیرزمینی جالب توجه و قابل تأمل است، آب‌های زیرزمینی به وضوح قربانی بی عدالتی و تعارض منافع نهادی شده اند.
درحالی که در وزارت نیرو میلیاردها ریال صرف سدسازی و انتقال آب شده ، در وزارت جهاد کشاورزی میلیاردها ریال صرف تخریب و غارت آب‌های زیرزمینی در قالب طرحهای توسعه ای فاجعه بار به بهانه اشتغالزایی و خودکفایی گردیده است. اما در نهایت نه شغل پایداری ایجاد شده و نه آبی در آبخوان ها مانده است.
توسعه ظرفیت ها باید بگونه ای باشد که فضای مشارکت و همکاری بر سر منافع ملی ایجاد شود و مدیریت منابع آب و محیط زیست از یک سو به پایداری محیط زیست بینجامد و از سوی دیگر موجب رفاه نسبی جامعه شود.
در وضعیت ناپایدار موجود کره زمین و درگیری با تغییرات اقلیمی برای مدیریت منابع آب به دو شاخص مهم فناوری و اجتماعی نیاز است :
1. بکارگیری فناوری های نو در جهت تولید و توزیع عادلانه اطلاعات و مدیریت منابع
2. ایجاد شبکه های اجتماعی و ارتباطی بر بستر نهادهاو سیستم های اجتماعی که به تصمیم گیری های عادلانه با حضور همه ذینفعان و ذی مدخلان منجر شود. / مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues
بخش مهمی از سازگاری با تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن « نحوه مواجهه با مناقشات و حل و فصل آنهاست» که بدون تردید در دنیای امروز با اعمال زور و خشونت امکان پذیر نخواهد بود.
از این‌رو بحران‌های آب به عنوان بخشی از پیامدهای تغييرات اقليمي باید در چارچوب نهادها و نظام های اجتماعی بررسی شده و بر اساس تعاریف بین المللی که حکمرانی آب؛ مسئولیت پذیری نهادها،برنامه ریزی مبتنی بر مدیریت یکپارچه منابع آب ، سازگاری قوانین، مشارکت مردم، شفافیت اطلاعات، ملاحظات اخلاقی، عدالت در توزیع منابع و اطلاعات است مبنای حکمرانی قرار گیرد.
در دهه های اخیر در کشور چیزی به نام مدیریت یکپارچه منابع آب در کشور وجود نداشته و «تمرکز بیش از حد و مخرب بر عرضه آب با نقش آفرینی یک طرفه نهاد سیاست» بازیگر اصلی میدان مدیریت آب بوده است که مصالح محیط زیست و مردم را قربانی کرده است.
اگر رودخانه ها، تالاب‌ها، آبخوان ها و جنگلها و چشمه ها قدرت و زبانی برای اعتراض داشتند، آنها نیز امروز در کنار مردم از این بی عدالتی فریاد زده و معترض نابرابری بودند.
در این میان وضعیت آب‌های زیرزمینی جالب توجه و قابل تأمل است، آب‌های زیرزمینی به وضوح قربانی بی عدالتی و تعارض منافع نهادی شده اند.
درحالی که در وزارت نیرو میلیاردها ریال صرف سدسازی و انتقال آب شده ، در وزارت جهاد کشاورزی میلیاردها ریال صرف تخریب و غارت آب‌های زیرزمینی در قالب طرحهای توسعه ای فاجعه بار به بهانه اشتغالزایی و خودکفایی گردیده است. اما در نهایت نه شغل پایداری ایجاد شده و نه آبی در آبخوان ها مانده است.
توسعه ظرفیت ها باید بگونه ای باشد که فضای مشارکت و همکاری بر سر منافع ملی ایجاد شود و مدیریت منابع آب و محیط زیست از یک سو به پایداری محیط زیست بینجامد و از سوی دیگر موجب رفاه نسبی جامعه شود.
در وضعیت ناپایدار موجود کره زمین و درگیری با تغییرات اقلیمی برای مدیریت منابع آب به دو شاخص مهم فناوری و اجتماعی نیاز است :
1. بکارگیری فناوری های نو در جهت تولید و توزیع عادلانه اطلاعات و مدیریت منابع
2. ایجاد شبکه های اجتماعی و ارتباطی بر بستر نهادهاو سیستم های اجتماعی که به تصمیم گیری های عادلانه با حضور همه ذینفعان و ذی مدخلان منجر شود. / مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment