به نام وطن
✍ #مهدی_نوابی
حالا ساعت دوازده و چهل و پنج دقیقهی ظهر روز سهشنبه ست. من، جایی حوالی خیابان قائممقام، طبقهی بالای کافهی محبوبم نشستهام. در گوشم قطعهای از #محمود_درویش پلی میشود.
هل نسینا شیئا ورائنا؟
آیا چیزی را پشت سرمان جا گذاشتیم؟
این سوال تا مغز استخوانم را میسوزاند. بغض محمود درویش را فرو میخورم و به دوستانم فکر میکنم که رفتهاند. از این خاک، از این سرزمین...
به همهی آنهایی فکر میکنم که رفتهاند و چیزی را اینجا جاگذاشتهاند...
نعم! نسینا تلفت القلب
بازنگریستن قلبمان را فراموش کردیم
به درون خودم نگاه میکنم. اگر روزی این سرزمین را رها کنم چه چیزی را فراموش میکنم؟
خیالم طوفان میشود. باد از پنجره میپیچد. برگ پیچک تکان میخورد. روز، شب میشود و من میبینم که دارم در خنکای نسیم نیمهشب اتوبان قم کمکم به فرودگاه نزدیک میشوم....
هر تیر چراغی را که رد میکنم به خودم نگاه میکنم. هر صد متر یک تکه از بدنم به بیرون پرتاب میشود؛
دست من روی نردههای وسط خیابان انقلاب میماند که موقع پیاده رفتن، آن را ممتد روی نردهها میکشم.
پایم وقت پیچیدن به خیابان ایتالیا از رفتن باز میماند.
چشم من به چنارهای ولیعصر آویزان میشود.
مشام من در حیاط مادربزرگم کنار بوی بهار نارنج پرپر میشود.
پرده گوشم را صدای نامجو ساعت دوازده شب وقتی کسی در خیابان نیست پاره میکند.
قلبم! آه قلبم!
قلب من پیش تمام آجرها، روی تمام سنگفرشها، در آغوش مادرم، در دستان پدرم، در صدای خواهرم، در اولینبار "دوستت دارم" گفتنِ آنکس که دوستش میدارم در خیابان ویلا از هم گسسته میشود.
و ترکنا فیک خیر ما فینا!
وطن! آه وطن!
من بهترین داراییهایم را در تو به یادگار میگذارم. هر کدام را گوشهای.
هل نسینا شیئا ورائنا؟
آری
من خودم را جا میگذارم
همهی آنچه در این جهان از آن من است....
🟩⬜️🟥@Ellinne