مدت زیادی من و تو فقط به هم نگاه کردیم. هیچ اثری از ناراحتی توی صورتت دیده نمی‌شد. نمی‌توانستم با اطمینان بگویم چه احساسی داری.
پیروزی؟ شاید. تو سیزدهمین و آخرین بچه بودی. قبل از به‌دنیا‌آمدنت پدرت به خاک سیاه نشست. وقتی مُرد پنج سالت بود.
شروع زندگی‌ات این‌طوری بود. با مادرت تنها ماندی. برادرها و خواهرهایت همه رفته بودند، بعضی به سینه‌ی گورستان. تو توی یک آپارتمان محقر، بیش‌ازحد محقر، در محله‌ای فقیرنشین در لی‌یِژ زندگی می‌کردی، و نمی‌دانم تا قبل از نوزده‌سالگی‌ات، که رفتی و توی فروشگاه بزرگ فروشندگی کردی، تو و مادرت زندگی‌تان را چطور می‌گذراندید.
از آن زمان یک عکس بی‌کیفیت از تو دارم. زیبا بودی؛ صورتت گِردی جوانی داشت، اما توی چشم‌هایت اراده‌ی آهنین و بی‌اعتمادی می‌بینم، بی‌اعتمادی به کل دنیا.
سایه‌ی لبخند روی لبت بود، اما هیچ اثری از جوانی در آن لبخند دیده نمی‌شد؛ پر بود از تلخی؛ و چشم‌های خیره‌ات به لنز دوربین، سرد بود و جدی.
«ژرژ، چرا اومدی؟»
شاید این چند کلمه‌ کلید تمام زندگیت باشند.

#نامه_به_مادرم #ژرژ_سیمنون #مرجان_حمیدی #نشر_سیفتال
نسخه‌ی دیجیتالی در سایت #طاقچه