چرا رقابت بهترین دوست کارگران است؟

سرمایه دار کارگران را استخدام می کند، چقدر مایل است به آنها پرداخت کند؟ هرچه کمتر بهتر! اما حداکثر چقدر می تواند به آنها پرداخت کند؟ این دیگر بستگی دارد مشتریان چقدر مایل باشند برای حاصل کار آنها پرداخت کنند. محصولی که مشتری زیاد دارد با قیمت خوبی فروش می رود و "بخشی" از آن به کارگران تعلق می گیرد. در بلندمدت سرمایه دار فقط یک واسطه است که پول مشتری را بین خودش و کارگرانش تقسیم می کند. در حالت فرضی رقابت کامل که اساسا سود اقتصادی برایش نمی ماند و باید فقط دستمزد کارگران و هزینه سرمایه را درآورد.

سرمایه دار با توجه به سودجویی اش فرض کنیم کارگر کمتری استخدام می کند و کمتر پرداخت می کند تا سود بیشتری به جیبش برود. اینجا سروکله رقبا که بوی کباب به مشام آنها رسیده پیدا می شود. عرضه افزایش می یابد و قیمت کالای نهایی کمتر می شود. فرض کنیم باز هم سرمایه دار خدانشناس بخواهد کمتر حقوق بدهد، ولی اینجا رقبا حاضرند پول بیشتری برای آن منبع تولیدی کمیاب (نیروی کار) پرداخت کنند و قدرت چانه زنی کارگران بیشتر می شود. سود کمتر می شود، ولی سرمایه دار غاصب نمی تواند از حد متعارف (قیمت بازار نیروی کار) کمتر پرداخت کند. بماند که مشتری (احتمالا کارگر کسب و کاری دیگر) از این قیمت پایین منتفع می شوند. می شود تصور کرد برای حفظ جریان تولیدش حتی شرایط بهتری به نیروی کار پیشنهاد دهد. یادمان باشد کسانی هم به فکر نوآوری اند تا اساسا محصول جدید و جایگزینی خلق شود، شرایط رقابت هر بی عقل سودجویی را عاقل می کند. تا زمانی که پرداختی به نیروی کار با دریافتی از مشتری جبران می شود، سرمایه دار پرداختی کل را افزایش می دهد، بیش از آن دیگر ممکن نیست و او باید کارش را تعطیل کند.

آنچه این وسط مهم است جلوگیری از انحصار و زدوبند سرمایه دارهاست که جلوی رقابت بیشتر را بگیرند و راه ورود تازه واردها را سد کنند (همان چیزی که آدام اسمیت هم تذکر داده بود)، این هم جز با ارتباط های خاص با دولت و قانون های به اصطلاح حمایتی آن میسر نمی شود. خلاصه نگران خوی حیوانی سرمایه دار نباشید، رقابت او را عاقل می کند، حواستان به مداخله دولت برای حمایت از انحصار او باشد که به زیان کارگر تمام خواهد شد، والله اعلم

http://bit.ly/30YQC4c

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@Rahbordchannel