عدالت آب و هوایی، نابرابری و فرصت کروناویروس


جهان درگیر کرونا ویروس است، اما کماکان گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی که نتیجه غارت منابع زمین در جهت افزایش رشد اقتصادی و تولید ثروت برای10درصد طبقه خاص است، همچنان مهمترین مساله زمین ماست. آنچه مسلم است هرگونه تلاش برای پرداختن به تغییرات اقلیمی باید با مشکل اساسی «ضرورت رشد» که ذاتی نئولیبرالسیم و کاپتالیسم جهانی است مقابله کند.

یک سیستم سرمایه‌داری بر این فرض استوار است که یک اقتصاد می‌تواند به رشد نامحدود دست یابد و آن را حفظ کند (‏گولد و همکاران ۱۹۹۶)‏ البته، واضح است که دریک سیستم اکولوژیکی با منابع محدود این امرغیرممکن است، با اینحال نهادهای سیاسی و اقتصادی طوری رفتار می‌کنند که انگار اینطور نیست.

فرضیه رشد اقتصاد جهانی با مصرف رو به افزایش کالاها همسو است، مصرف حریصانه ای که برای دستیابی به آن به مقدار روزافزون انرژی، مواد معدنی، زمین و آب برای کشاورزی و منابع جنگلی درکنار تولید مواد شیمیایی ، سموم و کود نیاز است. این یعنی تولید بیشتر و بیشتر کربن، غارت بیشتر منابع آب و خاک، شکار بیشترگونه های درمعرض انقراض، جنگل زدایی و تخریب زمین و خاک و حفر کوهها و دره ها برای معدن کاوی است.

البته مالکیت و منافع این فعالیتها دردست 10درصد ثروتمندان جهان است، درحالی که بهره¬برداری از منابع و نعمتهای زمین حق همه موجودات است، در این سیستم بقیه به نوعی رعیت محسوب می شوند!! همه این پیامدها نشان می دهد که تعاریف جدیدی از توسعه اجتماعی مورد نیاز است که « رشد اقتصادی» را از انتشار کربن وغارت منابع «جدا» کند.

ظهور پیش بینی نشده کرونا ویروس بطور محسوسی اقتصاد جهان و بطورخاص مقوله « رشد اقتصادی» را تحت تاثیر خود قرار داده است. با توجه به گفته سازمان بهداشت جهانی کرونا ویروس خود حاصل غارت و دست اندازی به طبیعت و طمع سیری ناپذیر برای شکار و به رخ کشیدن ثروت و تجمل است. اما در هر حال این باز تیر بشر به سنگ خورده و چالش برای همه همه جدی است.

فعلا تنها راه بشر برای مبارزه با کرونا ویروس درخانه ماندن است و این راه حل البته برای 90 درصد مردمی که از قبل به منابع دسترسی نداشته اند و بصورت روزمره با درامد اندک امرار معاش می کنند یک راه حل تجملی است؛ اما به هرصورت دسترسی نداشتن فقرا به آب و صابون زندگی ثروتمندان حتی در قرنطینه های تجملی شان را هم به مخاطره میاندازد. ظهورکرونا ویروس و هم زمانی اش با کاهش قیمت نفت، اقتصاد جهان را در رکودی بی سابقه فرو برده است.

هرچند این رکود به زمین فرصتی برای تجدید قوا ی شکننده ای داده اما بیم آن می رود که با سیر نزولی کرونا کووید19کشورها برای خیزش اقتصادشان به حرکتهای پیش بینی نشده و مخربی روی آورند که فشار مضاعفی بر زمین وارد نموده و مشکلات را بویژه برای فقرا تشدید نماید. چالش اصلی جهان پساکرونا «رشد اقتصادی مهارناپذیر» است که منجر به تعمیق شدیدتر نابرابری و فقرزایی درجوامع بشری و غارت منابع طبیعی و انقراض گونه¬ها خواهد شد.

با این همه پیام پاندمی به نام کرونا ویروس این است که جهان به نظم دیگری با محوریت احترام به طبیعت و همه موجودات آن نیاز دارد و جهان باید بطورجدی به مساله نابرابری وعدالت اقلیمی پرداخته و این امرباید بعنوان راهنمای سیاستگذاران درنظرگرفته شود.

پیامی که بسیار بعید است که از سوی ائتلاف سیاست و اقتصادی که همیشه به غولهای انرژی و اقتصاد جهانی تعظیم کرده اند شنیده شود. و البته این مردم هستند که نشان دادند قادرند این نظم جدید مبتنی بر مصرف مهارشده را بر سیستم جهانی اقتصاد تحمیل کنند.

آیا گلوبالیستها و سیاستمداران نیز دریافته اندکه تنها راه¬حل بقا تلاش برای «برابری» ودرعین-حال حفظ اکوسیستمها با احیاء و تقویت سیستم اقتصاد محلی با توزیع عادلانه تر ثروت و بازتعریف « رشد اقتصادی» به نفع فقرا و محیط زیست است؟/مهتابذرافکن


🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾