افزایش جمعیت و حفظ منابع آب و منابع طبیعی
یکی از دغدغه های مهم حاکمیتی جمهوری اسلامی، افزایش جمعیت است. جمعیتی که برای زیستن به قلمرویی با منابع حیاتی کافی نیازمند است.
آب و منابع طبیعی دو مقوله مهمی هستند که پایداری قلمرو به آن وابسته است. در حقیقت همه تمدن‌های بشری که نابود شده اند، به نوعی به دلیل تضعیف این دو بوده است.
اما سیاست مداران در پیوند نامیمون با فرهنگ مخرب پول پرستی با روشهای مختلف و مخرب چنان به جان کوه و جنگل و منابع آب افتاده اند که گویی فردایی وجود ندارد. با شتاب هرچه تمام تر درحال تبدیل همه دارایی های حیاتی سرزمینی به پول هستند.
نسل آینده با این همه تخریب چه خواهد کرد؟ وقتی آبی برای ادامه حیات نباشد؟ جنگل که مهمترین عنصر تضمین بقاست نباشد پایداری برای ادامه حیات وجود نخواهد داشت.
همانگونه که برای بقای انسانی سیاست گذاری شده، بیش از آن باید به قلمرو زیستی همان نسلی که در راه است توجه شود. بذل و بخشش کوه و جنگل و منابع آب به هر شکلی آینده را برای نسل بعد تیره و تار می کند.
سیاست گذاری حفاظت از منابع طبیعی باید در تعادل با سیاست گذاری جمعیتی باشد. کوه و جنگل و مرتع و دریا و رود متعلق به همه از جمله نسل آینده است.
مگر می‌شود بدون اینها امید به زندگی داشت؟
منابع طبیعی انفال و متعلق به عامه مردم و همه زیستمندان است چه آنها که هم اکنون هستند و چه آنها که در آینده متولد خواهند شد. لذا حاکمیت درجهت بقای سرزمین بصورت متوازن، نباید به هیچ نهاد حکومتی، تحت هیچ عنوانی حق قطع درختان و جنگل‌زدایی، کوه زدایی، غارت منابع آب و منابع طبیعی دهد و سیاست گذاری جمعیتی باید با سیاست گذاری برای حفاظت قاطعانه از منابع طبیعی و منابع آب همراستا و حتی جلوتر از آن باشد./مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
یکی از دغدغه های مهم حاکمیتی جمهوری اسلامی، افزایش جمعیت است. جمعیتی که برای زیستن به قلمرویی با منابع حیاتی کافی نیازمند است.
آب و منابع طبیعی دو مقوله مهمی هستند که پایداری قلمرو به آن وابسته است. در حقیقت همه تمدن‌های بشری که نابود شده اند، به نوعی به دلیل تضعیف این دو بوده است.
اما سیاست مداران در پیوند نامیمون با فرهنگ مخرب پول پرستی با روشهای مختلف و مخرب چنان به جان کوه و جنگل و منابع آب افتاده اند که گویی فردایی وجود ندارد. با شتاب هرچه تمام تر درحال تبدیل همه دارایی های حیاتی سرزمینی به پول هستند.
نسل آینده با این همه تخریب چه خواهد کرد؟ وقتی آبی برای ادامه حیات نباشد؟ جنگل که مهمترین عنصر تضمین بقاست نباشد پایداری برای ادامه حیات وجود نخواهد داشت.
همانگونه که برای بقای انسانی سیاست گذاری شده، بیش از آن باید به قلمرو زیستی همان نسلی که در راه است توجه شود. بذل و بخشش کوه و جنگل و منابع آب به هر شکلی آینده را برای نسل بعد تیره و تار می کند.
سیاست گذاری حفاظت از منابع طبیعی باید در تعادل با سیاست گذاری جمعیتی باشد. کوه و جنگل و مرتع و دریا و رود متعلق به همه از جمله نسل آینده است.
مگر می‌شود بدون اینها امید به زندگی داشت؟
منابع طبیعی انفال و متعلق به عامه مردم و همه زیستمندان است چه آنها که هم اکنون هستند و چه آنها که در آینده متولد خواهند شد. لذا حاکمیت درجهت بقای سرزمین بصورت متوازن، نباید به هیچ نهاد حکومتی، تحت هیچ عنوانی حق قطع درختان و جنگل‌زدایی، کوه زدایی، غارت منابع آب و منابع طبیعی دهد و سیاست گذاری جمعیتی باید با سیاست گذاری برای حفاظت قاطعانه از منابع طبیعی و منابع آب همراستا و حتی جلوتر از آن باشد./مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment