مدیریت جهادی هم مثل اقتصاد اسلامی یک حرف بیمحتواست. یک شعار سیاسی و ایدئولوژیک است که میگویند. حالا داخل این شعار چیست؟ هیچ. یک نفر که میخواهد یک کامیون را براند باید گواهینامه پایه یک یعنی تخصص این کار را داشته باشد. ما به این فرد میگوییم تکنوکرات چون تکنیک این کار را بلد است. حالا شما فکر کنید کسی در عمرش رانندگی نکرده و بلد نیست ماشین براند، میتواند بگوید من با مدیریت جهادی میخواهم کامیون برانم؟ مگر میشود؟ کامیون را میبرد ته دره. او باید ابتدا برود رانندگی با کامیون را یاد بگیرد. یادگیری هم جهادی و غیرجهادی ندارد و یک فن مشخص است. وقتی در مورد علم اقتصاد یا مدیریت حرف میزنید یک بحث تخصصی را مطرح میکنید. یک جراح قلب با مدیریت جهادی نمیتواند کار یک اقتصاددان را بکند و بالعکس. دو جراح قلب را در نظر بگیرید که یکی از نظر شما ارجح است چون مدیریت جهادی دارد. اما آیا او الزاماً جراح بهتری هم هست؟ خیر. این شاخصی که شما انتخاب کردهاید یک شاخص ایدئولوژیک است و ربطی به تخصص فرد ندارد. این که چنین حرفهایی مطرح میشود به خاطر این است که یک عده نان همین حرفها را میخورند و به قول امروزیها کاسبان این حرفها هستند. کسی که واقعا تعهد دارد که نمیآید جار بزند من تعهد دارم. تعهد را باید در عمل نشان داد. ضمن این که تعهد به هر کس و هر چیزی خوب نیست. کسی که به خدا و دین و راستی و درستی تعهد دارد که آن را در بوق و کرنا نمیکند. مگر این که هدف و مقصد دیگری داشته باشد. کسی که تعهد داشته باشد اصلا کاری را که در آن تخصص ندارد قبول نمیکند. کشاندن بحث تعهد به حوزه عمومی جامعه به این معناست که مطرحکنندگان بحث تعهد را هم خوب متوجه نشدهاند. باید به آنها گفت نباید با تعهد کاسبی کرد. اگر تعهد را برای کاسبی میخواهید یعنی اصلا تعهد ندارید.