من …. یک استارتاپی هستم!
🔹نام چند شرکت را برایتان مینویسم: توکازو، رندگولد، سرنر، کامکست. اینها شرکتهای بورسی در آمریکا هستند. حالا به نام چند شرکت ایرانی مشابه که آنها هم در بورس تهران هستند، اشاره میکنم: تکنوتار، تابانهور، درخشان تهران، گازلوله. آیا میتوانید نام بنیانگذاران این شرکتها را بگویید؟ چیزی به یاد میآورید؟ خیلی به ذهنتان فشار نیاورید، من هم موفق نشدم. حالا به این سیاهه چند اسم دیگر اضافه کنیم: اپل، مایکروسافت، آمازون، فیسبوک. شک ندارم شما هم مثل من میتوانید بگویید استیو جابز، بیل گیتس، جف بزوس، مارک زاکربرگ. چرا ما این نامها را به یاد میآوریم، اما از آن شرکتها هیچ نمیدانیم.
🔸در ارزشگذاری شرکتهای سنتی وقتی میخواهند شرکتی را خریداری کنند، ابتدا سوال میکنند این شرکت چه مقدار املاک، مستغلات و داراییهای سرمایهای و غیرسرمایهای دارد. بعد سوال میشود چه مقدار پسانداز بانکی دارید. بعد هم سود و زیان و سیاهه اموال شرکت بررسی و وقتی قیمت مشخص شد، مبلغ پرداخت و شرکت خریداری میشود. فردای همان روز مالک جدید میتواند مدیرعامل شرکت را بخواهد و بگوید برو یا بمان. حال ببینیم یک شرکت استارتاپی توسط سرمایهگذاری ونچر کپیتال چگونه ارزشگذاری میشود. اولین مسئله برای سرمایهگذار ارزشهای شخصیتی، منش، تجربه و تخصص بنیانگذار شرکت است که در ارزشگذاری سهم عمدهای دارد، سپس تیم بررسی میشود که شرکت چند نیروی کلیدی موثرو متخصص دارد. سپس محصول بررسی میشود، دیتاها، برند، دامنه و… در نهایت سوال میشود ملکی که شرکت در آن مستقر است، متعلق به شرکت یا استیجاری است. تفاوت را ببینید، در اولی املاک و مستغلات محور و اولویت ارزشگذاری بود، در دومی انسان به عنوان دارایی ناملموس اهمیت و نقش کلیدی در ارزشگذاری دارد. برای همین شما و من نام جابز، بیلگیتس، بزوس و زاکربرگ را به یاد داریم چراکه بیزینسهای آنها اگر موفق است، بهخاطر اهمیت و نقش کلیدی شخص آنهاست.
🔻متن کامل سرمقاله ۱۸۵ اکبر هاشمی را اینجا بخوانید
👇https://shanbemag.com/?p=41997