🇮🇷چند خطی خطاب به دغدغهمندان ایران
بحثهای چند وقت اخیر نمادی است از بیایدگی کلیتی به نام ایران. در بازی بزرگی که روز بروز سختتر هم میشود، هنوز به سر هم میزنیم. به مصداق آن مثل که «زمین که سخت شد گاو از چشم گاو میبیند».
نباید به اینجا میرسیدیم، ولی اکنون اینجاییم. اگر نتوانیم به پرسشهای زیر پاسخهای دقیق بدهیم درجا زدنهای این روزها هم تبدیل به آرزو خواهند شد.
پاسخ دقیق یعنی پاسخی که برای خود صاحب ایده صراحتی شهودی و ریاضیوار یا نزدیک بدان داشته باشد و در نزد رقیب هم وزانت.
1️⃣اگر مذاکره نتیجه نداد چه کنیم؟
2️⃣بدون مذاکره و بدون تغییرات جدی در داخل، چه پاسخی برای تابستان آینده داریم؟
(از تابستان ۱۴۰۱ که درس نگرفتیم)
3️⃣فرض کنید همین امروز ترامپ چرخش کرد و با ایران از در مصالحه آمد. برنامه چیست؟ آیا حتی یک صدم کلکلهای روزانه را صرف تفاهم در پروژهای به نام آینده ایران کردهایم؟
▫️بدون برنامه توسعه صنعتی و صرف تمرکز بر توسعه نفتی گرچه اندک گشایشی دارد اما حاصلش فربهتر شدن الیگارشی ایرانی و بازماندن منفذهای تحریمهای آتی است. چه کنیم که ترامپ بر فرض مصالحه، این بار این بازی را راه نیندازد؟
▫️توسعه صنعتی و جایابی در زنجیره تامین جهانی، عامل و حامل لازم دارد. بدون پذیرش طبقه متوسط هیچ حاملی برای توسعه نخواهد بود، نقطه سر خط.
▫️و همینطور مقاومت نیز بدون تکیه بر بسترهای داخلی، سرکاری است. اگر اکثریت قاطع ایرانیان با پروژه مقاومت احساس سرفرازی و همدلی نکنند، محکوم به شکست است.
⏰Ellinne