◀️یادداشتهای کوتاه برای هفته آب
وقتی آب، وقت زنان را می‌بلعد
یک عدد را با هم مرور کنیم: ۲۵۰ میلیون ساعت. این، زمانی است که هر روز، در همین لحظه که این متن را می‌خوانید، زنان و دختران جهان صرف حمل آب می‌کنند.
نه در یک سال، در یک روز. اگر این ساعت‌ها را کنار هم بگذاریم، معادل بیش از ۲۸ هزار سال زندگی انسانی است که هر روز در مسیر رفت‌وبرگشت به یک چاه یا چشمه دود می‌شود.
پشت این عدد، یک واقعیت ساده و آزاردهنده نهفته: در بیش از ۷۰ درصد خانه‌های بدون آب لوله‌کشی جهان، این زن خانواده است که مسئول تأمین آب می‌شود؛ و در ۸ از هر ۱۰ خانه، این وظیفه روی دوش دختربچه‌ها می‌افتد، دخترانی که هنوز به سن مدرسه نرسیده‌اند اما هر روز ظرف‌های ۲۰ کیلویی را روی سر یا کمر حمل می‌کنند. دختران زیر ۱۵ سال تقریباً دو برابر پسران هم‌سن‌شان درگیر این کارند.
نتیجه در بسباری از کشورهای جهان این است : مدرسه‌ای که هرگز تمام نمی‌شود چون هرگز واقعاً شروع نشده. و در بسیاری نقاط، این مسیرهای طولانی و تنها، خطر آزار و خشونت هم در این هدررفت انرژی و زمان گره خورده است.
حالا بیاییم نزدیک‌تر، به سیستان و بلوچستان خودمان.
در این استان تنها ۱۹ درصد مردم به آب شرب سالم دسترسی دارند. در منطقه دشتیاری، از ۴۶۱ روستا، ۲۹۰ روستا هنوز حتی یک متر لوله آب ندیده‌اند. زنان این روستاها، در گرمای بالای ۴۰ درجه، دبه به دست به سمت «هوتک»ها (گودال‌های ذخیره باران) یا رودخانه راه می‌افتند همان صحنه‌ای که در گزارش‌های سازمان ملل از آفریقا می‌بینیم، اینجا هم تکرار می‌شود.
فرق ماجرا در ایران این‌جاست: این بار داستان فقط کمبود زیرساخت نیست. کشوری که هم‌زمان درگیر خشک‌شدن دریاچه‌ها، فرونشست دشت‌ها و مصرف بی‌رویه آب در کشاورزی است، باز هم آب شرب روستاهایش را به تانکرهای سیار سپرده.
زنان و دختران اینجا، دو بار هزینه می‌دهند: یک‌بار با عمر و انرژی‌شان، و یک‌بار با آینده‌ای که سیاست‌گذاری غلط آب برایشان بعنوان نسل آینده رقم زده است.
🆔@azambahramiran
وقتی آب، وقت زنان را می‌بلعد
یک عدد را با هم مرور کنیم: ۲۵۰ میلیون ساعت. این، زمانی است که هر روز، در همین لحظه که این متن را می‌خوانید، زنان و دختران جهان صرف حمل آب می‌کنند.
نه در یک سال، در یک روز. اگر این ساعت‌ها را کنار هم بگذاریم، معادل بیش از ۲۸ هزار سال زندگی انسانی است که هر روز در مسیر رفت‌وبرگشت به یک چاه یا چشمه دود می‌شود.
پشت این عدد، یک واقعیت ساده و آزاردهنده نهفته: در بیش از ۷۰ درصد خانه‌های بدون آب لوله‌کشی جهان، این زن خانواده است که مسئول تأمین آب می‌شود؛ و در ۸ از هر ۱۰ خانه، این وظیفه روی دوش دختربچه‌ها می‌افتد، دخترانی که هنوز به سن مدرسه نرسیده‌اند اما هر روز ظرف‌های ۲۰ کیلویی را روی سر یا کمر حمل می‌کنند. دختران زیر ۱۵ سال تقریباً دو برابر پسران هم‌سن‌شان درگیر این کارند.
نتیجه در بسباری از کشورهای جهان این است : مدرسه‌ای که هرگز تمام نمی‌شود چون هرگز واقعاً شروع نشده. و در بسیاری نقاط، این مسیرهای طولانی و تنها، خطر آزار و خشونت هم در این هدررفت انرژی و زمان گره خورده است.
حالا بیاییم نزدیک‌تر، به سیستان و بلوچستان خودمان.
در این استان تنها ۱۹ درصد مردم به آب شرب سالم دسترسی دارند. در منطقه دشتیاری، از ۴۶۱ روستا، ۲۹۰ روستا هنوز حتی یک متر لوله آب ندیده‌اند. زنان این روستاها، در گرمای بالای ۴۰ درجه، دبه به دست به سمت «هوتک»ها (گودال‌های ذخیره باران) یا رودخانه راه می‌افتند همان صحنه‌ای که در گزارش‌های سازمان ملل از آفریقا می‌بینیم، اینجا هم تکرار می‌شود.
فرق ماجرا در ایران این‌جاست: این بار داستان فقط کمبود زیرساخت نیست. کشوری که هم‌زمان درگیر خشک‌شدن دریاچه‌ها، فرونشست دشت‌ها و مصرف بی‌رویه آب در کشاورزی است، باز هم آب شرب روستاهایش را به تانکرهای سیار سپرده.
زنان و دختران اینجا، دو بار هزینه می‌دهند: یک‌بار با عمر و انرژی‌شان، و یک‌بار با آینده‌ای که سیاست‌گذاری غلط آب برایشان بعنوان نسل آینده رقم زده است.
🆔@azambahramiran
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment